Moczarowy ogród

Mnożenie szczęścia.

2012-03-09T12:13:00.000-08:00

Kiedy jest się małym dzieckiem światjest jakiś piękniejszy...

No i niestety odczuwam to teraz naswojej skórze. Jak miałam kilka lat, małe rzeczy dawały wielkąradość. Tak było z rosnącymi w ogrodzie roślinami cebulowymi.Tamten ogród a obecny to dwa bardzo odmienne ogrody. Ale mimo tychróżnic, w tym sprzed lat, były rośliny wczesnowiosenne.Kilka kępek narcyzy, trochę krokusów, pięć na krzyż, niezjedzonych przez nornice tulipanów, ot to był cały majątek.

Ale z jaką radością odnotowywałosię fakt wychylania się pierwszych kiełków spod ziemi,

trudno to opisać. Poszukiwaniawiosny zaczynało się od marca a wyrastające rośliny cebulowemiały wtedy szczególne znaczenie, i to ich pojawienie się dawałonajwięcej radości.

Narcyz

Cebulica

Hiacynt

Człowiek bywa naiwny i wydaje mu sięże jak będzie miał czegoś więcej to będzie odczuwał teżwięcej pozytywnych emocji. Tak samo myślałam dosadzając wogrodzie mnóstwo roślin wczesnowiosennych.

Przez ostatniedwa lata przybyło prawie 2000 cebul krokusów, narcyzy, hiacentów czy czosnków.

Czy to uczyniło mnie 2 tysiące razyszczęśliwszą???

Niestety nie. Szkoda że to tak niedziała...

Krokusy

Narcyzy

Tamte kiełki miały jakąś magicznąmoc, której zdają się nie mieć obecnie sadzone. Nie zmienia tojednak faktu że ogród dzięki tym dodatkowym roślinom wiosną stałsię o wiele bardziej atrakcyjny.

No i kolejny raz doczekałam się, że owe kiełki wyrastają z ziemi. Tu i tam coś się zieleni.

W oranżerii w donicach pojawiły sięposadzone jesienią tulipany. Każda odmiana ma inny kiełek. Jednesą cienkie i w kolorze żółto-czerwonym, inne grubaśne i sinozielone a kolejne z fioletowym cieniem. Do wyboru do koloru. Zniecierpliwością czekam jak zakwitną bo są wśród nich żółtei fioletowe odmiany, a także sporo różowych i pomarańczowych.

To pierwsze od kilku lat tulipany najakie się zdecydowałam. Skrzętnie schowane przed nornicami, woranżerii mają dużą szansę dodać koloru w wiosenne dni. Możejednak trochę podniosą poziom szczęścia …. mają na pewno na toszanse.

Na razie koloru dodają pufy i Bee, suka luksusowa, która nie cierpi przedwiośnia i brzydzi się błota oraz wody. Z racji że kocha ciepło i słońce to w oranżerii w słoneczny dzień warunki są dla niej znośne. No da się przekonać że warto czasem nos wyściubić z domu...

Cienka granica dwóch światów

2012-03-05T23:43:00.000-08:00

W ogrodzie trwa wojna. Od kilku dni mróz atakuje nocą a słońce odbija zajęte obszary w dzień. Przed dworem trwa wieczna zmarzlina. Od północnej strony mróz jest skrzętnie schowany przed atakami promieni słonecznych. To trochę ratuje sytuacje bo o tej porze zwyczajnie droga dojazdowa zamienia się w grząskie błoto. Dzięki tej nierównej walce można suchą nogą przejść do domu. No cóż uroki dróg gruntowych są powszechnie znane. Mieliśmy już w tym roku przedsmak tych "zalet" i bez kaloszy nie dało się wystawić nogi poza ganek.
Ale tam gdzie promienie słońca dochodzą zrobiło się naprawdę wiosennie. Można powiedzieć że w znaczącej części ogrodu wygrało życie. I spod suchych, martwych badyli wychylają się pierwsze kwiaty.
Można więc oficjalnie ogłosić że mamy w bagienku przedwiośnie pełną parą. Czyli słońce powoli wygrywa tą batalię...
Zapowiedź lepszego jutra...
Krokusy

Narcyz

No i białe śnieżyczki o których pisałam już w zeszłym roku tu w temacie przebisniegi
W tym roku bardzo się spieszą, w niektórych miejscach już kwitną w innych dopiero wysuwają się spod ziemi, wyznaczając linię frontu wspomnianej wojny.

A w tym roku doczekałam się takiego cuda ....
Przebiśnieg o pełnych kwiatach. Wiem wiem że nie bardzo to widać ale muszę trochę poczekać jak da się go lepiej uchwycić. Teraz to mały "kurdupelek" i ledwo odstaje od ziemi.

Na rabacie skarpie wiosennie.
Po pierwsze płomienny akcent w postaci oczaru.

No i szczypta słonecznej żółci - ranniki

oraz ciemierniki białe

Co ciekawe nie są to te same jakie zdobiły ogród w grudniu i styczniu.
Na skarpie rosną obok siebie dwie kępy ciemierników białych. Jedna z nich to kompletna wariatka, druga zaś to rozważna dama. Kiedy pogoda dopisuje w zimie pierwsza daje popis swojej urody, ale jak przyjdzie srogi mróz, zawsze wiosną mogę liczyć na tą drugą. W kwietniu kwitną już obie, bo ciemierniki nie rozwijają wszystkich swych pąków na raz i zawsze, mimo chwilowej utraty kwiatów na skutek mrozu, pojawiają się nowe.

też ciemiernik tyle że cuchnący, za niedługo i on zakwitnie.

No i roślinka którą przyjechała do nas z wywrotką gruzu do umocnienia drogi. Wiem że to jakiś typowy zapychacz "skalniakowy" ale ja się na tych roślinach nie bardzo znam (jakoś skalniaki nigdy mnie specjalnie nie pociągały). Mimo tego ją przygarnęłam a ona przeżyła zimę i stworzyła ładną srebrną poduchę na murku w ogrodzie południowym. Chyba dostanie etykietkę "lubię to".

No i bazie :)) Bez których nie ma przedwiośnia.

A na koniec szarak który dobrze udaje wiosennego zajączka.

Miły dzień w gratisie ;)

2012-02-29T23:49:00.000-08:00

Rok z bonusem czyli 29 dniem lutego. Taka gratisowa porcja 24 godzin bardzo mi się przydała. Ostatnio mam permanentny niedoczas. A wiosna, tuż tuż i trzeba się zabierać za porządki w ogrodzie.

A ten dzień był wyjątkowo piękny i słoneczny, taki wiosenny, z tym niesamowitym zapachem mokrej ziemi. W oranżerii przy zamkniętych oknach temperatura ponad 25 stopni! jak w lato.

Aż mi się zamarzyły takie letnie klimaty....

Rozmarzyłam się i to bardzo. Taka temperatura jak w oranżerii, sprzyja lenistwu, a nie pracy.

Ale chyba każdy o tej porze marzy już o słońcu i cieple. A jak się należy do grona entuzjastów szpadelka i grabek to kwiatki i motylki nam w głowie, zamiast szarej rzeczywistości. Ale to już niedługo ....tymczasem jeszcze szczypta marzeń.....

Nie marzy Wam się już?

Paszkwil Ogrodowy

2012-02-21T04:52:00.000-08:00

Pisząc ten tytuł nie mam na myśli ogrodowego krasnala.
Zbliża się wiosna a wraz z nią początki porządków, palenia resztek roślinnych (o zgrozo) i pierwszych oprysków (o podwójna zgrozo!!!) W ogrodzie w tych opadłych liściach, w suchych gałązkach i w trawnikowym mchu, śpią małe ogrodowe paszkwile. Czekają na słoneczko i podmuch wiosennego ciepłego wiatru by wyjść z mikro norek i ożywić sobą przestrzeń wokoło.
Ogrodnik, szczególnie niewprawiony lub niedoświadczony, na hasło "owady", widzi tylko parszywe szkodniki. Czasem jeszcze następuje rozróżnienie na: biedronki, pszczoły i motyle, które są ok i mogą żyć. To wielka łaskawość ze strony ogrodnika. Ta łaska niestety nie dotyczy wielu stworzeń(owadów) które zamieszkują ogrody.
Zawsze jak sięgacie po opryskiwacz, by pozbyć się dziurek na liściach, ogryzionych łodyżek i innych drobnych śladów konsumpcji, zastanówcie się co tracicie.
Kiedy człowiek położy się w trawie lub nachyli nad rabatą pełną kwiatów zobaczy inny świat, pełny niezwykłych istot. W całej plątaninie pędów i na wszystkich piętrach kwiatowej dżungli poruszają się stwory kosmiczne. W oku obiektywu makro widać jak niezwykły jest ten świat, tak często bezmyślnie tępiony chemią.
Co zresztą najważniejsze, naprawdę nie każda z tych istot jest wrogiem ogrodnika. Te żuczki, chrabąszczyki, muszki i pajączki, to często uczestnicy wielkiej ogrodowej uczty w której jedni jedzą pyłek, inni tych co jedzą to pierwsze, a jeszcze inni tych co robią mozaikę z liści lub gustują w koktajlach z roślinnych soków. Takie życie i świat bardzo blisko nas choć oddalony lata świetlne od człowieka.

Wybrałam kilka zdjęć letnich moich ogrodowych paszkwili i chciałabym podzielić się z Wami ich niezwykłą urodą. A który Wam podoba się najbardziej ???

Na tej samej roślinie raz amatorzy pyłku a raz tych pierwszych ;) Nawet w raju bywa ciężko

Mój faworyt na najbrzydszą muszkę Moczarowiska

Obiad może przyjść sam, pod warunkiem że odpowiednio nakryjemy do stołu...

Cały na Biało....

2012-02-17T11:53:00.000-08:00

Połowa lutego i pogoda się zlitowała spadł śnieg. Ogród schował się pod białą kołderką.
Lubię śnieżne zimy za to że robi się tak czysto i jasno.
Jedyne co mogę napisać to że żałuję i chyba nie tylko ja, że nie było tak biało jak panowały te arktyczne mrozy. Przed kilkoma dniami jak jeszcze nie było tak biało przeszłam się po ogrodzie, nie był to miły spacer. Spod resztek zmrożonego tworu w stylu śniego-lodu wystawały popalone, z czerniałe rozety roślin dwuletnich i ciemierników. Liście goździków brodatych zrobiły się szkliste. Co tu długo się rozpisywać wiosną będzie nieprzyjemne liczenie strat.
Ale tymczasem krótka upojna chwila z urokliwą delikatną i zwiewną panią zimą w miłej odsłonie.
Nareszcie suche badyle i badylki wyglądają urokliwie pod biała posypką ...

Śniegowe czapeczki

Zimowy klimat sprzyja wyciszeniu, szczególnie jak pada śnieg w Moczarowym ogrodzie zapada taka magiczna cisza.

Ale żeby nie było tak spokojnie, w domu mam małych rozpraszaczy zimowej nostalgii.
Co prawda strączek z małymi groszkami pękł i malce rozjeżdżają się już po Polsce, dając mam nadzieję dużo radości swoim nowym rodzinom. Ale "bagienko" nie opustoszeje zupełnie, bo trzy małe groszki zostaną z nami.
Długo trwała wojna kto ma zostać, moja cała rodzina stała murem za Haszem a ja za Hebanem. I tak z jednego psiaka mamy dwa. Wojna trwa dalej więc pewnie będą jakieś wieści z frontu ;) no i pozostanie z nami Heca.
Przedstawiam Wam tym samym nowych mieszkańców Moczarowego ogrodu.
Hasz Locura en los Ojos

Heban Locura en los Ojos

Heca Locura en los Ojos

Róża śmietnikowa.

2012-02-07T04:56:00.000-08:00

Dla mnie to najpiękniejsza róża, onajwspanialszym zapachu i oszałamiającym kolorze amarantu. Marzeniemojego dzieciństwa rosa rugosa - róża pomarszczona.

A wszystko zaczęło się kiedy byłammałym dzieciakiem i to dość chorowitym i całe tygodnie spędzałamu dziadków w Warszawie na starym Żoliborzu. I tam obok budynkuśmietnika, stojącego na podwórku rósł cud krzew. O botanicemiałam wtedy nikłe pojęcie. Zostałam jedynie poinformowana żeten krzew to róża. I tak by określić ta najwspanialszą zwspaniałych ochrzciłam ją różą śmietnikową. Tak wpisałasię w słownik mojej rodziny.

Czasem jak dziadek Ryś szedł nazakupy do sklepu zwanego Merkurym to ukradkiem zrywał mi po jednymkwiatku. Tej uczty dla zmysłów i mojej nieziemskiej wprost radościnie da się opisać żadnymi słowami.

Od śmierci Rysia minie w tym roku 10lat, krzak też już nie istnieje. Podczas jakiś porządków zostałusunięty tak jak i cała rabata malw ciągnących się wzdłużkamienicy. Ale pozostają wspomnienia tych pięknych lat.

Kiedy urosłam na tyle by zająć siędziałaniami ogrodowymi moim pierwszym pomysłem było oczywiścieposadzenie róży śmietnikowej w Moczarowisku. Niby super początekprzygody ze szpadelkiem i grabkami oraz zieloniastymi, ale okazałosię że dla mnie fatalny. Każdy kolejny krzak wegetował po czymdokonywał żywota!!! Jak to możliwe że najmniej wymagającaroślina z grupy roślin ruderalnych – czyli takich które urosnąnawet tam gdzie nic nie chce rosnąć, zdychała?

Nad Bałtykiem całe piaszczyste wydmyporośnięte tym często już chwastem różanym, a tu klapa zaklapą. Nie ma jak starać się za bardzo...znacie to prawda? Mojeróże słabo radziły sobie z moją nadgorliwością i czułąopieką. Miały za mokro, za cieniście, za żyzną ziemię. I towszystko naj naj naj bardzo im szkodziło. Upłynęło sporo wody wpłynącej przez bagienko rzece nim dotarło do mnie że one chcąmieć warunki śmietnikowe. I wtedy odniosłam sukces w ich uprawie.Ich pierwszym „udanym” siedliskiem była skarpa na wyspie. Rosnąsobie tam po dziś dzień i mają się dobrze. O tyle fajnie żekupowałam je w wersji bezdoniczkowej i okazało się że jedna znich jest biała, bonus od losu.

Później pojawiły się w ogrodzie jejodmiany, też bardzo przyjemne i wygodne w uprawie. Nic ode mnie niechcą, co jest ich największą zaletą. Wytrzymują tęgie mrozy(ponad -30), nie bardzo przeraża je susza, ucieszą się jakokazjonalnie je nawiozę. Mają po prostu chęć do życia mimowszystko, co bardzo sobie cenię.

ROSA RUGOSA PINK GROOTENDORST

ROSA RUGOSA RITAUSMA

Tak naprawdę to bardzo piękne i niezawsze doceniane róże. Grupa odmian rosa rugosa jestbardzo różnorodna i ozdobna przez cały rok. Róże kwitną odczerwca do późnej jesieni. Mają piękne ozdobne owoce i ładnypokrój taki w sam raz na wypełnienie przeróżnych słonecznychobszarów w ogrodzie. Można nimi na przykład zasłaniać śmietnik;)

Jest jednym z tych krzewów który naprawdę ma zawsze coś do zaoferowania, od czerwca kwiaty, a potem kwiaty i dojrzewające owoce.

Na jesieni pięknie się przebarwiają jej liście.

A na koniec takie zimowe śliczne widoki ;)

Luty w zimowej szacie

2012-02-03T09:19:00.000-08:00

Zaczął się luty, jak dla mnieostatni miesiąc zimy. O ile będzie łaskawy to przyjemny okresprzedwiośnia może zacząć się już pod koniec miesiąca. Nieukrywam że czekam już na to! W Moczarowym ogrodzie przyroda zdajesię oznajmiać że ten czas się zbliża nieubłaganie.

Ptaki są wyraźnie pobudzone, bażantynawet w karmniku tokują i zalecają się do samic, sikorki śpiewająwiosennie. Na leszczynie kotki wyciągają się jak cukierkiciągutki.

A to że dziś w nocy było -25 stopnito taki chłodny prysznic dla całej rozbudzonej przyrody. Dalejnerwowo sprawdzam prognozy pogody i liczę na to że zima długo niebędzie taka sroga i że to takie ostatnie podrygi. Szkoda że wogóle tak zmroziło nam świat wokoło, a do tego z tak znikomąilością śniegu.

Widziałam już światełko w tunelu żezakwitną mi moje hortensje ogrodowe których pąki kwiatowe sąbardzo wrażliwe na niskie temperatury. W zamian za to raczejprzemarzną do imentu całe krzaki. Czyli znowu historia z serii niechwal dnia przed zachodem słońca a wręcz przed północną....inie ciesz się za wcześnie.

Ziemia dziś rano była takniemiłosiernie zmrożona, taka pylista, a krajobraz wręczksiężycowy W różnych odcieniach szarości. Nawet świerkizmieniły kolor na taką zbolałą zieleń w której ciężkodopatrzeć się życia. Trudno uwierzyć że za miesiąc, możepółtora, przyroda zacznie ożywać mimo tego śmiercionośnegomrozu. Często jak patrzę na zmrożoną ziemię dociera do mnie ilesiły tkwi w roślinach które choć przemrożone na kość wiosnąbudzą się i zielenią. A to, czy po ostatnich nocach ożyjąwszystkie, no cóż, mówi się trudno.

A co do okryć zimowych kleconych w pełnej desperacji to taki mam "kolorowy ogród" tej zimy ;)) a pod spodem ciemierniki cuchnące.

i bardziej klasyczna pierzynka zimowa.

Tymczasem ogród pozornie zamarł aleluty to pierwszy miesiąc rozpoczynający prace w ogrodzie.

Po pierwsze to dobry moment byposprzątać oranżerię, bo potem może zabraknąć na to czasu. Totakie zaklinanie wiosny. W cieplarni jest teoretycznie wiosennie wkażdy dzień ze słońcem. Dziś przy minus 15 temperatura wynosiłaokoło 7 stopni na plusie. Da się wytrzymać i rozpocząć pracę. Aniewątpliwie jest co sprzątać: wyciąć susz, zamieść podłogę,wypielić donice w posadzce, może umyć szyby od środka (?). Nieprzepadam za tym bo samych dużych tafli jest 80 i jest to mnóstwopracy którą trzeba wykonać co najmniej dwa razy w roku. Na raziemam tam suszarnię rodzynek. Kosy którym sukcesywnie wycinam tedelicje są przeszczęśliwe.

Ogólny widok na Oranż w zimowej odsłonie.

Choć większość roślin jest suchato zdarzają się takie rarytasy.

Drugą ważną pracą jest wycinanieodrostów korzeniowych i siewek jesionów z różnych niepożądanychmiejsc. Takim poligonem wojennym jest wyspa.

Ogród niby śpi ale tak naprawdę żyjeswoim rytmem...

Jedyne co nie ustaje w krążeniu poMoczarowisku to woda

Ta w rzece..

i ta w postaci lodu i śniegu który wlutowym słońcu wyparowuje w oczach i z mało robi się go jeszczemniej.

A tym czasem jakieś barwny akcent na deser by nie było tak szaro.

Brrrrr

2012-01-31T23:28:00.000-08:00

A już było tak pięknie....alenie...... przyszła i zrobiło się zimno, brzydko oraz straszno. Notak straszno bo z prognoz meteo wieszczą nam tęgie mrozy (ciągle)!!! Wrednasroga zima.

Mój dobry humor opada wraz ze słupkiemrtęci na termometrze (choć podobno to już nie rtęć ;) ) Nerwowookrywałam rośliny w ostatnie dni. Moja motywacja do pracy była ciągle wystawiana na próbę.Bo w ogrodzie mimo zimna ptaszki ćwierkają wiosennie, a na domiarzłego parę dni wcześniej odkryłam że zaczyna kwitnąć leszczyna.Czyli przedwiośnie delikatnie uchyliło sobie furtkę do ogrodu. Atu takie boom!

Jestem niepocieszona i wymagampocieszenia!!! A tak dokładnie to obawiam się o kondycję tychwszystkich moich zieleniątek które rozparzone tym brakiem chłodówczekały w pół śnie na dłuższe i cieplejsze dni. No i siędoczekały -10 a w porywach i więcej. Dziś -17 stopni Celsjusza!

I dziadek Mróz maluje na szybach oranżerii takie cuda.

Wiecie jak wygląda zdesperowanyogrodnik? Tak jak ja ostatnio. To ogrodnik który ostatni koc spod psawyciągnie by okryć swoje chimeryczne i nadwrażliwe ogrodowepiękności. Chochoł ogrodnika którego zima zaskoczyła składa sięnie tylko z maty słomianej i agrowółkniny, on się składa zwszystkiego co wpadnie w ręce. Bo śniegu na moczarach jak nalekarstwo z NFZ. Sami rozumiecie co to oznacza, to mało lub nawetmniej niż mało, białego puchu.

Poszły w ruch koce, kawałki starej wykładziny dywanowej która bardzo dobrze się sprawdziła w ostatnich latach, nawet stare śpiwory i kapa. No cóż pełna desperacja ;) .

A w zeszłym roku były takie ładne chochoły. Pocieszające lub nie, ale nic nie dały,bo róże zmarzły.

No z tym kocem to może nie ostatnitylko przedostatni bo mam jeszcze trochę serca dla futrzastych ;)

Bo jak tu odmówić takiemu słodziakowi?

Dokarmianie skrzydlatych mieszkańców ogrodu

2012-01-23T11:31:00.000-08:00

Trochę się ochłodziło, ciut popadał śnieg. To sygnał że trzeba pomyśleć o dokarmianiu ptaszydeł ogrodowych.

Mam ogromny sentyment do skrzydlatych mieszkańców Moczarowiska. Ogólnie zawsze pasjonowała mnie ornitologia. Tym bardziej staram się by dokarmiać sensownie i zdrowo moich ptasich sąsiadów.

Po pierwsze karmię tylko wtedy, kiedy spadnie śnieg i temperatura poniżej zera. Po drugie dokarmiam tylko takimi pokarmami które nie szkodzą.

W menu znajduję się:

- słonina ( czysta, świeża i niesolona!!!)

- ziarna słonecznika (przysmak sikorek i dzwońcy )

- pszenica, owies, jęczmień ( sierpówki, bażanty )

- jabłka (kosy, kwiczoły )

Jak ktoś jest zainteresowany to odsyłam do artykułów na http://www.stop.eko.org.pl/portal/

a dokładniej np.

http://stop.eko.org.pl/portal/index.php?module=article&id=6

Dzięki temu mam za oknem takie urocze widoki jak powyżej i poczucie że zwierzakom będzie zimą łatwiej. Że mniej dotkliwie odczują chłody i więcej z nich przeżyje do wiosny.

A taki zestaw na słonince uroczy.

Sikora bogatka, sikora modra i uboga.

Dzięciołek

Sikora modra

Lub sikorki bogatki

Dzięcioł duży

Od wielu lat zbieram się do zrobienia karmika, ale zawsze coś mi wypada. Nawet jak już kupiłam zestaw do sklecenia karmnika marzeń to jakoś zima mi się skończyła, a główny ozdobny element pogryzł mi pies. Ale i na to znalazł się sposób... prezentowany poniżej tani i bardzo skuteczny. Wada to oczywiście estetyka. Za to w tani sposób można uzyskać sporo takich karmników i porozwieszać w wielu miejscach w ogrodzie. A jak by dodać daszek ze słomy może całość prezentowałaby się lepiej. Ale to chyba dopiero za rok. Widać ładny karmnik nie jest mi pisany ;)

Styczeń na Moczarach

2012-01-17T02:54:00.000-08:00

Mamy dość nietypową ciepłą zimę.Ogród nie zapadł w sen zimowy pod śniegową pierzynką, bo ta jestciągle za cienka, a temperatura też tylko na delikatnym minusie.Nie jest to pierwsza taka ciepła zima bo bardzo mi przypomina tą z2006/2007 kiedy sporo roślin jednorocznych rosnących wtedy wogrodzie stało się roślinami dwuletnimi. I pamiętam jak nawigilijnym stole stał bukiecik z nagietkami z ogrodu. Ale zima2007/2008 też była ciepła i prawie bezśnieżna.

Pory roku trochę się zatarły iminiony rok był tego dowodem. Styczeń ciepło i mokro, wręczpowodziowo. Luty suchy i mroźny. W pierwszych dniach maja śnieg ispory mrozek, potem susza i gorąco, w lecie zimno i deszcze, tchnęło porą monsunową. Na jesieni znowu pora sucha. Teraz prawiebrak minusowych temperatur.

Ale wracając do naszej zimy którazgodnie z kalendarzem dopiero niedawno się zaczęła, a już wszyscy marudzą że nie ma śniegu i mrozu. O co im wszystkim chodzi? Ja nietęsknię za zimnem! Jak nie ma mrozu mam sporo mniej pracy. Do tejpory nie okryłam roślin, nie usypałam kopczyków wokoło róż. Idobrze się stało że nie pospieszyła się tej zimy, bo wszystkomusiałabym odkrywać lub rozgrzebywać. Z pewnością od listopadaczęść roślin by się zagotowała lub zgniła, a co najgorszekompletnie rozhartowała. Wydaje mi się że to właśnie byłopowodem mojej „różanej porażki” w zeszłym roku. Myślę żezbyt wcześnie nakryłam krzaki, długo było im aż za ciepło a w lutymjak przyszedł mróz bez śniegu po prostu tego nie przeżyły.

I właśnie ze względu na urodęogrodu w sezonie letnim nie chce mroźnej zimy, nie potrzebujebrodzić w śniegu po pas. Choć akurat sam śnieg mi nieprzeszkadza, wręcz przeciwnie jest najlepszym okryciem dla roślin.Ale niech spadnie go więcej, co jest zbawieniem dla roślin, to się zacznie marudzenie ogółuspołeczeństwa, że śnieg, że leży, że śliski..... bo ogólnytrend by narzekać jest w modzie.

Brak mrozu ma też wady, ale o tym może innym razem.

Już dawno nie zabierałam Was nawirtualny spacer po ogrodzie, a tam kilka miłych niespodzianek. Do przedwczoraj nie było w ogóle śniegu i spod ziemi wyraźnie wystawałytakie oto cuda …

Do tego, od tygodnia kwitnie oczar.Odmiana o żółtych kwiatach, bo jego czerwona wersja dopierozabiera się za kwitnienie. Cóż za leń ;)

A ciemierniki to już w ogóle dałypełny popis.

A poza tym, tu i tam, jeszcze cośozdobnego się znajdzie, co prawda teraz trzeba by było trochęśnieg z tego strząsnąć.

Rozety roślin dwuletnich zieloniutkie jak na wiosnę, teraz trochę przyprószone śniegiem ale nie wiem czy na długo...

Dzwonek Campanulla medium

Czy naparstnica.

Cały ogród taki zawieszony pomiędzy jesienią a wiosną... przynajmniej do niedawna...

A po za ogrodem, no cóż psiaki rosną jak na drożdżach i są coraz słodsze i kontaktowe.

Sami zobaczcie.

Tu Heca i HipHop Locura En Los Ojos

Hebe i Heban Locura En Los Ojos

Halo Wielki Błękit, Hasz i Heroina Locura En Los Ojos

A tu HoHo Locura En Los Ojos bawi się na mojej biednej kanapie.

Co do konkursu na blog roku okazuje się że miłośników ogrodów jest mniej niż miłośników innych przyjemności. Ale ciągle liczę na Wasze głosy! Pokażmy że jest nas więcej ;)

Konkurs na blog roku 2011

2012-01-13T02:30:00.000-08:00

Jak niektórzy pewnie zauważyli banerek, zapisałam ten blog do konkursu na blog roku 2011.

I przyszedł czas głosowanie, te które zależy od Was czytelnicy i sympatycy.

Do 19 stycznia można wysyłać sms o treści H00751 na numer 7122

Koszt sms'a to 1,23 zł

Serdecznie zapraszam do głosowania ;)

Do tego czy mój blog przejdzie do drugiego etapu, w którym jury będzie nominowało blogi, zależy od ilości zebranych głosów.

Pożyjemy zobaczymy, bo konkurencja jest ogromna!

Spacer po ogrodzie o różnych porach roku.

2012-01-10T12:59:00.000-08:00

Zawsze chciałam mieć ogródatrakcyjny o każdej porze roku, taka utopijna wizja, chyba każdyogrodnik ma takie marzenia. W naszym klimacie jest to dość trudnebo przez prawie pół roku pogoda nas nie rozpieszcza. Mamy długiokres pozbawiony roślinnej wegetacji. O ile zima jest normalna, to wczasie mrozów życie zamiera i nawet rośliny zimozielone tracą dużo na atrakcyjności, bo albo musimy je nakryć i ocieniać, albo zmieniają kolor. Jeśli zaś, jest łagodna, ziemia niezmarznie wtedy w ogrodzie pojawiają się zimowe kwiaty, a na pierwszyplan wychodzą faktury i kształty rosnących w nim roślin. Ale niema co ukrywać w porównaniu z krajami zachodniej Europy ofertaatrakcyjnych o tej porze zieloności jest dość uboga.

Aby kompozycja była ozdobna przezcały rok musi być bardzo bogata i zawierać różneelementy. Ale takie ogrody są też bardzo wymagające. Czym więcejroślin w nich rośnie, tym więcej z nimi pracy. Moczarowisko ma tą przewagę kompozycyjną żejego główny szkielet tworzy okazały stary drzewostan, będący tłemdla całej reszty.

Swego czasu zostałam zapytana, kiedy ogródjest najpiękniejszy i mój rozmówca był bardzo zdziwiony że niema na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi. Bo o każdej porze rokujest coś czego nie ma w innej. Pokusiłam się więc o dokonanierecenzji "ogrodu" w różnych porach roku.

Zima okres pozornie nieciekawy.

Grudzień, Styczeń, Luty

Pierwszy pełny miesiąc kalendarzowej zimy tozazwyczaj okres w którym ogród przybiera śniegową pierzynkę.

Śnieg to idealny materiał maskujący.Ogród skąpany z białym puchu odsłania swój parkowy charakter.Jest wtedy czysty i uładzony. Widać dokładnie założenie parkowe,na pierwszy plan wychodzą potężne drzewa stanowiące trzon ogrodu.Kiedy warstwa śniegu jest ciut większa na nich skupia się całauwaga. To dobry moment by zobaczyć ogród w surowej postaci,niezaburzony kipiącą zielenią. Widać wtedy że teren wokołodworu nie jest równy i składa się z wzniesień i zagłębień.Klarowny jest też podział na kolejne ogrody i przestrzenieogrodowe. To wszystko co zakrywa masa zieleni, jest teraz bardzodobrze widoczne. A jeśli przyjdzie czas dziadka Mroza o zadęciucukierniczym to już w ogóle robi się bajkowo, bo cała taskomplikowana plątanina konarów, gałęzi i gałązek oraz całełany traw i suchych fragmentów bylin pokrywa się lukrową polewąlub cukrową posypką szronu lub szadzi.

Kiedy zima jest łagodniejsza odstycznia można znaleźć kwitnące oczary, podziwiać ciemiernikibiałe oraz czerwone pędny kęp dereni i dużą zieloną złotlinu walejce do powozowni. W przyszłości kwitnąć będą jeszczezimokwiaty oraz kuzynka oczaru Parrocja. Bo staram się sukcesywniepowiększać ilość roślin które o tej porze roku kwitną lubposiadają ozdobne owoce.

W wersji bezśnieżnej

lub pod pierzynką, tak dla przypomnienia byśmy nie zapomnieli jak wygląda takie dziwo jak śnieg ;)

Przedwiośnie

Marzec

Bardzo lubię ten okres w roku. Ogródpowoli ożywa. To co niewątpliwie jest o tej porze warte uwagi tołany krokusów na trawniku północnym oraz przebiśniegi w ogrodziepołudniowym i zachodnim. To dobry moment na spacery wzdłuż rabatna których kwitną ciemierniki orientalne, korsykańskie i czasemjuż ciemierniki cuchnące. Kolekcja odmian barwnych tych roślinjest w ogrodzie na tyle duża że jest na czym oko zawiesić. Kolejno pojawiają się też: przylaszczki, zawilce i ranniki oraz dalej kwitną oczary i wierzby. Taki spacer w poszukiwaniu oznak wiosny jestnaprawdę przyjemny. Poza tym ogród ciągle pozostaje surowy i napierwszym planie rysują się na nim potężne drzewa ale też krzewyszczególnie iglaste które po zimie stanowią wyspy zieleni. Toidealny moment na podziwianie ogromnego jałowca który jest ozdobątrawnika północnego, bo w zimie zazwyczaj kryje go śnieg a w lato odciąga od niego uwagę cała masa innych roślin.

Wiosna

Kwiecień czyli wczesna wiosna w pełni.Ogród zakwita łanami fiołków i kępami narcyzy. Narabatach bylinowych sporo już kwitnie roślin wczesnowiosennych, no i mamy pierwsze okazałekrzewy obsypane kwiatami czyli forsycje, pigwowce, porzeczkę krwistąoraz całą masę mirabelek całych w bieli. Drzewa powoli sięzazieleniają delikatną mgiełką zieleni a w ich koronach odbywająsię koncerty ptasie. To jeden z najlepszych momentów w roku naposłuchanie skrzydlatego towarzystwa bo na kwiecień przypadaszczyt okresu godowego.

Maj.

Maj to przede wszystkim czaskasztanowców, bzów i głogów. A na rabatach czosnków, kocimięty,wieczornika i konwalii . Z racji że tych roślin w ogrodzie jestsporo lub tak jak kasztanowce są bardzo okazałe to ten okres wpełni upływa pod ich całkowitą dominacją nad resztą zielonejsfery. Po za tym ogród z dnia na dzień nabiera zieleni jak tonący okręt wody choć nie zawsze jest to zieleń "chciana". W każdym kącie coś kwitnie, coś rośnie, coś się wybarwia, a do tego kwitnie sad pełen starych jabłoni.

Lato

Czerwiec.

Czerwiec jest okrzyknięty miesiącemróż, jaśminowców i rabat bylinowych.

To najlepszy czas na spacery w kierunkuogrodu różanego który o tej porze ma naprawdę dużo dozaoferowania. Kwitnienie dużych krzewów jaśminowców też nieprzechodzi niezauważalnie, szczególnie że krzewy ulokowane są natrasach wiodących do innych części ogrodu. No i rabaty pełnebylin które tak jak irysy czy peonie w czerwcu są w faziekwitnienia.

Lipiec.

W lipcu oranżeria kusi pierwszymikwitnącymi pnączami i kwiatami jednorocznymi. Ogród wkoło dworuzastyga w zieleni za to oazą koloru pozostają rabaty które dalejprezentują się najpiękniej bo większość rosnących na nichroślin jest teraz w pełni rozkwitu.

Sierpień.

Wokoło dworu powtarzają kwitnienieróże oraz zaczynają kwitnąć budleje. To też najlepszy czas woranżerii bo w pełni krasy są wtedy pnącza. Ogród obsypuje siępowoli owocami. A na pierwszy plan wychodzą trawy i kwiatyjednoroczne które zdążyły się na tyle rozrosnąć i zakwitnąćże przyciągają wzrok i masy kolorowych motyli. Mocnym akcentem sąteż łany nawłoci.

Jesień

Wrzesień to kontynuacja sierpniowegozestawu. Na rabatach dominują rozchodniki, astry i trawy.

Październik.

To czas najpiękniejszego przebarwianiasię liści. Ogród mieni się kolorami żółto złotymi z domieszkączerwieni. To najlepszy czas na spacer w kierunku stawów i patrzeniena perspektywę parku w różnych odcieniach jesienni. To też czasowoców na ozdobnych jabłoniach, różach i głogach. Jednym słowemrobi się bardzo kolorowo. Kiedy jesień jest słoneczna i ciepłapaździernik w Moczarowisku emanuje niesamowitym urokiem.

Listopad

Listopad to okres kiedy ogród zmieniakolory na zgniłe zielenie, kaki i beż zeschłych traw. Na ziemileży kołderka z przeróżnych opadłych liści. Po całym sezonieznowu odsłaniają swoją masywną budowę drzewa. Na pierwszy planwychodzą rośliny zimozielone które terazprezentują się najpiękniej. Rabaty zdominowane są przez uschłepędy bylin które okazjonalnie ozdabia szron. Osobiście bardzo lubię różneodcienie zgniłej zieleni to też lubię Moczarowisko o tej porze.Kiedy opadają liście ogród znowu nabiera lekkości a koloru dodająwiszące jeszcze na krzewach owoce i nasiona lub pędy i koraprzeróżnych drzew pełne mchów i porostów.

A mgliste poranki i dni dodają mrocznego smaczku całości.

Krótka historia zasmolonego kopciuszka czyli opowieść o dostrzeganiu piękna tam gdzie go nie ma.

2012-01-03T10:26:00.000-08:00

Czas płynie nieubłaganie zapisująckolejne karty historii. Mamy Nowy Rok. Kolejny rok, następny którybędzie przynosił zmiany. A jakie były lata poprzednie? jaki był1912? a jaki 1812? a 1712? Siedlisko jest tak stare że możnaspokojnie przyjąć że coś było, a mieszkający tu wtedy ludziedokonywali zmian i poprawek. Powstawały lub znikały budynki, sadzono drzewa lub siano rośliny. Kiedy dwór powstał był niewątpliwiesiedzibą rodzinną, potem często zmieniali sięwłaściciele, każdy coś dodawał lub odejmował. Aż dotrwaliśmydo czasów współczesnych z całym tym bagażem z przeszłości. Inie będę ukrywać że nie cały ten ładunek przedstawia niezwykłąwartość estetyczną i historyczną. Druga połowa XX wiekupozostawiła sporo budynków, bardzo praktycznych, acz pozostającychw dużym stopniu plamą na Moczarowym wizerunku. Nie chcę pisać owszystkich, choć było ich trochę, ale pozostawię to na „pisarskiepóźniej”.

Dziś chcę opisać kopciuszka. Dośćdosłownego kopciuszka, wręcz kopciucha. Na tyłach ogrodupołudniowego za żywopłotem grabowym została postawiona kotłowniawraz z sortownią kwiatów a także pokojem „socjalnym” dlapracowników. Całość dopełniały szklarnie i namioty foliowe. To naprawdę zamierzchłe czasy kiedy całość żyła własnym życiem.Wiele lat obiekt stał i straszył, bo nie tylko nic się w nim niedziało to jeszcze dodatkowo niezbyt urodziwy budynek popadał wruinę tracąc resztki przyzwoitego wyglądu.

Po grubo 20 latach szpecenia okolicynadszedł czas na zmianę czyli zadanie sobie pytania, co dalejkotłownio?!

Rozebrać?

Najprościej, ale to rozwiązanie nie jestpozbawione wad. Lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu, coakurat pasuje do tej historii, o tyle, o ile patrzy się na niąprzez pryzmat prawa budowlanego.

Zdjęcie jeszcze z okresu budowy patio.

Pozostawienie w stanie „zastałym”też trudne do przełknięcia.

Uwielbiam takie zadania, czym gorzejcoś wygląda i zupełnie nie rokuje na polepszenie stanu tym zadaniewydaje się ciekawsze. W przypadku „kopciuszka” sprawa wyglądaładokładnie w ten sposób. Milion słów a jeden obraz...

I bardziej z bliska z okresu opisywanej wcześniej powodzi.

To historia z cyklu mam cztery ścianyi dach więc mam już coś! Po czym okazuje się że z tych ścian, tow sumie tylko żelbetonowy dach i nie do końca wszystkie ściany boczęść z nich jest w stanie samoistnego rozkładu. Ale brak wypełnienia na żelbetonowym „kopciuszku” nie robił wrażenia bo i tak całyciężar dachu rozkładał się na zbrojonych słupach.

W dawnych czasach budowanie lapidarióww parkach romantycznych było w modzie. A jeśli do tego celuwykorzystamy materiały z recyklingu to już w ogóle jest „modnie”i to jak na nasze czasy.

I tak oto z połączenia miłościmojej rodzicielki do murów pruskich i mojego zbieractwa starychmateriałów budowlanych, powstał „główny domek”. Nie ukrywamże by ściany wyglądały na odpowiednio sfatygowane wiekiem,własnoręcznie partoliłam murowanie frontowej ściany. Bo zmurarstwem nigdy nie miałam nic wspólnego więc „patyna” w moimwykonaniu wyszła idealna, jakby murek pamiętał dwie ostatnie wojnya jak się stoi blisko to i Zabory. Zresztą jak skończyłam moje działania artystyczne, które można prymitywnie nazwać murowaniem, doszłam do wniosku że aż za dobra ta rekonstrukcja bo tchnie taką przerysowaną atrapą muru jak taka cerata która udaje starą cegłę. Cegłę rozbiórkową, użytą na tą ścianę już przedstawiałam w postach z października.

Dachówka to „gruz” z remontowanejw Warszawie kamienicy, idealna jak na okoliczność takiego remontu.Daszek głównej chatki, robi na wszystkich wielkie wrażenie, borzadko dachówka mocowana jest tak nisko by móc podziwiać jejspecyficzne i bardzo grawitacyjne metody montażu.

Oto cały przepis na liftingkopciuszka. Jak na wyjściowy wygląd wydaje mi się że metamorfozabyła z korzyścią dla budynku. Pozostaje jednak zawsze pytanie ozgodność z pozostałymi obiektami, ale to temat na inne rozważania,i dziś nie chciałabym go poruszać. Pozostawię też bez odpowiedzico kryje „główny domek”. Niech będzie jeszcze kilka tajemnicdo odkrycia. No chyba że zajrzycie przez uchylone drzwi ;)

Dywagacje nad kubkiem herbaty.

2011-12-30T14:06:00.000-08:00

Ehhh kończy się rok 2011, czas naspojrzenie wstecz na pozostawione w przeszłości miesiące.

Jakoś do przodu, wolno ale z uporemposuwają się drobne i większe zmiany. W mijającym roku było dużopracy i więcej spokoju w życiu osobistym. Na ratunek zwichrowanejduszy założyłam ten blog, by ogrodu nie chować przed światem,myśli w głowie a zdjęć na dysku. Bo szkoda. Pytanie co dalej?Jesienią obiecałam sobie że zimą odpocznę chwileńkę izastanowię się nad tym istotnym pytaniem, oraz oddam sięprzyjemnej realizacji planów związanych z hodowlą psów o którejWam pisałam. Ponieważ drugi człon założenia „wypalił” bourodziły się szczeniaki to pierwszy człon siłą rzeczy niewypalił. O odpoczynku mogę zapomnieć, myśli nie mogę skupićnawet na moment. Ale każde doświadczenie ponoć wzbogaca człowieka,sporo można się dowiedzieć o sobie. Więc właśnie odrabiamkolejną trudną lekcję, na własne życzenie.

Szczeniaki rosną rozwijają siębardzo ładnie, już widać mniej więcej że spełniły mojemarzenie o naprawdę ładnych przedstawicielach rasy, ale pozostajetrudny temat szukania im nowych kochających właścicieli, takich conaprawdę nie skrzywdzą, a psa traktują jak kumpla, nie jako gadżetpotrzebny do „lansu” Takie to proste a jakie trudne.....

A co z ogrodem? Sezon 2011 był bardzopracowity, wiele rzeczy zmieniło się nie do poznania, inne doczekały się należnych im poprawekale i były takie które zostały zapuszczone z braku czasu. No i wwielu miejscach nareszcie zrobiliśmy porządki.

Od 2006 roku sukcesywnie Moczarowiskojest sprzątane. Z kolejnych miejsc wyciągane są tony złomu, gruzui resztek „magnackiej fortuny” w dawnych czasach służącej doprac w gospodarstwie jakie się tu znajdowało. Mogę spokojniepowiedzieć że wiem co to znaczy sprzątanie stajni Augiasza, iniekończące się przerzucanie gratów z jednego miejsca w drugie.Bo trudno wyrzucić do śmietnika wielką przyczepę czy bronę.Kwietnika też raczej z nich nie zrobię, to nie mój styl.

No więc jest kilka takich eksponatów, które co jakiś czas zmieniają miejsce postoju w kolejnychwyglądając równie niefortunnie i mało atrakcyjnie. Donoszęuprzejmie że i w tym roku zostało dokonanych parę takichprzeprowadzek z korzyścią dla niektórych miejsc które stały siębardziej na widoku, i stratą dla innych które zostały zagracone.Porządki są konsekwencją otworzenia ogrodu oranżerii ikonieczności połączenia jakimś kulturalnym przejściem obszaru„starego” ogrodu z nowym. Skoro wspomniałam o nowych ogrodowychobszarach, muszę nadmienić że mijający rok był pierwszym pełnymsezonem dla oranżerii i jej ciągle doszlifowywanego otoczenia.

Rabaty z pracowicie przeze mniewyhodowanych bylin rozrosły się okazale i pięknie zakwitły, wlato było naprawdę przyjemnie. Ale jesienią już mnie niezachwycały, trzeba było dokonać kilku poprawek a kolejny sezonpoświęcić na obserwacje jak owe zmiany wpłynęły na poprawęjesiennej odsłony tej kompozycji.

Klapą można nazwać to co miało byćozdobą patio. Główna donica usytuowana na środku przez większośćsezonu straszyła wyglądem by jesienią opaść na dno dnów.

Zpoczątku miałam romantyczną wizję rosnącej na środku pięknejbordowo-listnej katalpy. Ale posadzone drzewo nie przeżyło stojącejna patio wody. Bo od stycznia po kwiecień mieliśmy tu powódź.Woda zdegradowała glebę i w ten prosty sposób nic nie chciało jużw tej donicy rosnąć, nawet żelazny zestaw roślin jednorocznych.Cóż pozostaje liczyć że w kolejnym roku będzie lepiej, bo gorzejraczej już nie będzie.

Widok ze stycznia 2011 czyli patio w formie romantycznej sadzawki.

Honor całości ratowała donica na końcu patio, z racji że powstała dopiero na wiosnę 2011 nie została zalana wodą, co więcej jest podniesiona względem posadzki.

W ogrodzie Południowym nastąpiłistotny przełom w dążeniu do sensowniejszej aranżacji tejprzestrzeni. Po latach trwania w oparach wspomnień o dawnejświetności zniknęły pozostałości niezbyt urodziwej altany inieudane nasadzenia z iglaków. W zamian za nie stanął murekoporowy który wykończył skarpę, podkreślił tarasowy charakterogrodu przy dworze i przede wszystkim zatrzymał proces rozmywaniawzniesienia. Pojawiły się też nowe nasadzenia których waloryestetyczne dopiero będzie można ocenić w przyszłych sezonach. O tym wszystkim pisałam w postach z października.

Mamy też parę istotnych pracbudowlanych za sobą. Teren wzbogacił się o nową bramę, a ogród odomek zwany „główną chatką”. I o tej ostatniej napiszę nadobrą inaugurację Nowego Roku.

Wesołych Świąt!!!

2011-12-24T04:55:00.000-08:00

Chciałbym życzyć Wszystkim odwiedzającym wirtualnie mój ogród by te Święta były dla Was ciepłe, miłe i spokojne. Spędzone wśród ludzi którzy są Wam bliscy i przy stole zastawionym smakowitościami.
Pozdrawiam Was gorąco i Świątecznie!!!

Rose de Noel!

2011-12-22T04:08:00.000-08:00

Rose de Noel czyli po prostu różaBożego Narodzenia, jaka to wdzięczna nazwa dla rośliny która połacinie nosi imię Helleborus niger a w polskiej wersji ciemiernikbiały. Nazewnictwo łacińskie widzi to czego normalnie oko ludzkienie dostrzega, bo ciemiernik ten ma czarne korzenie. Polska wersjadocenia to co wzrok obejmuje czyli walory ozdobne rośliny -kolor kwiatów.

Z racji że zbliża się BożeNarodzenie temat rose de noel staje się bardzo aktualny, bo mojeciemierniki wzieły sobie go do serca i właśnie zaczynająkwitnąć!!!

Ostatnio wyrwałam się cichcem od mychfutrzasych, maleńkich pociech i zrobiłam pospieszny spacer poogrodzie. Spotkałam je na rabacie skarpie, gdzie cudowne białe kielichy rozchylająpłatki.

A wygląda to tak:

W tym roku pogoda je rozpieszcza choći tak zabrały się za kwitnienie późno. Zdarza się że pierwszekwiaty pojawiają się już w listopadzie. Często oprósza je śnieg,na mrozie mdleją, ale jak tylko temperatura znowu zbliża się dozera, odzyskują wigor i kwitną dalej. Ich pełnia urody przypadajednak na marzec lub kwiecień. Wtedy z jednej rośliny wyrasta nawetkilkanaście kwiatów tworząc uroczą białą kępę. Są jednak conajmniej dwa warunki by owo wczesno-wiosenne kwitnienie było bardzospektakularne. Pierwszy warunek dotyczy wilgotności podłoża wsezonie letnim, ciemiernik musi mieć pod dostatkiem wody. A podrugie w zimie nie może go dopaść silny mróz bez śniegowejpierzynki bo wtedy pąki zbrązowieją i obumrą.

Wiosenna odsłona w doborowym towarzystwie.

W Moczarowym ogrodzie ciemierniki rosnąod kilku lat i mają się świetnie. Warunkiem do sukcesu jestzasadowy odczyn ziemi z dodatkiem wapna, cień oraz wilgoć. Nawożęje dobrze przekompostowanym obornikiem i co jakiś czas podsypujewapnem które odleżało ostatnie 40 lat. A one okazują się bardzowdzięczne za opiekę, rosną, kwitną i rozsiewają się. Przesadzam skiełkowane siewki i testuje gdzie chcą rosnąć a gdzie wegetują. Na pierwszekwiaty z własnych sadzonek, w sprzyjających warunkach, trzeba czekać 3lata. Czyli to zabawa tylko dla cierpliwych.

Generalnie ciemiernikirosną wolno. Okazała kępa to efekt spokojnego i sprzyjającegomiejsca oraz upływu kilku sezonów. Dodatkowo nie powinniśmy siępomylić wybierając im ten skrawek ziemi bo ich czarne i mięsistekorzenie nie lubią jak ktoś je niepokoi. Co oznacza równieżspokojne i nieekspansywne towarzystwo. Miałam piękną kępęciemiernika którą zdominował bluszcz, i mimo że ten ostatni niekorzeni się bardzo głęboko to ta konkurencja była dla mojegobiałasa nie do zniesienia.

Jesienią i zimą kielichy nie otwierają się tak szeroko. Kwiat, który zaczął kwitnienie w listopadzie potrafi przekwitnąć dopiero w kwietniu. Można więc powiedzieć że to jedne z trwalszych kwiatów ogrodowych. Co więcej, nawet po zapyleniu kwiaty pozostają dekoracyjne, zmieniając kolor na zielony.

Urzekły mnie wiele lat temu i długo będą zachwycać! Nie tylko swymi białymi kwiatami ale przede wszystkim porą kwitnienia. Nie pozwalają na ogrodowy zastój i czynią zimę jeszcze piękniejszą.

Mam wielką słabość do roślin kwitnących w miesiącach ogrodowego zastoju i staram się by było ich w ogrodzie jak najwięcej, bo jeden kwiatek w grudniu ma wielką wartość i chodzi się do niego na wycieczki, tak jak w lato na rabatę pełną kwitnących bylin. Wybierając okres kwitnienia taki ciemiernik wiedział co czyni, nie ma konkurencji a do tego w wielu językach kradnie imię królowej kwiatów, i to jest dopiero coś!

W odsłonie jesiennej

Zimowej

Wiosennej

Psia babcia

2011-12-15T14:57:00.000-08:00

Tak tak opuszczam się blogowo! Ale powodem nie jest lenistwo tylko nadmiar obowiązków!!!
Zostałam psią babcią ;) i to od razu hurtowo dziewięcioraczków! Czyli liczna i wesoła ferajna pojawiła się w domu! Trochę to wydarzenie ukoiło mnie po stracie papugi Loli. Po prostu nie mam czasu myśleć! nie mam też czasu jeść, ani spać za bardzo. Taki już jest los psiej babci.
Malce przyszły na świat 8 grudnia i od tego czasu jestem im totalnie podporządkowana. Są jeszcze małe i nieporadne, ale mają swoje wymagania. W tej licznej grupie mamy 4 słodkie dziewczynki i 5 chłopaków jak znam życie przyszłych urwisów.
Mioty Cane Corso są o tyle fajne że nigdy do końca nie wiadomo jakiej maści psy nam się urodzą. A kolorków jest sporo od jasnego do czarnego. Są więc: płowe z czarną maską. Płowe to znaczy blond ale od platyny po miodowy zwany czerwienią jelenią. Formentino czyli płowe-platynowe z błękitną maską (jasny szary). Błękitne czyli całe stalowo-szare, oraz błękitne pręgowane, czyli jasno szare pręgowane ciemniejszym szarym. Są też pręgusy o maści tygrysiej i czarne pręgowane czyli czarne z nielicznymi pręgami. No i na koniec czarne gładkie.
Poród, to moment w jakim z zawiązanymi oczyma sięgamy do bombonierki z czekoladkami o różnych smakach. Czy akurat trafi nam się to co marzyło? Mi się trafiło! Z moich tygrysich pręgusów urodziły mi się błękitny i dwa błękitne-pręgowane, a zawsze mi się marzył błękitek! No więc dodatkowo jestem babcią spełnioną. Inne psiaki są pręgowane lub czarne pręgowane. Więc też ładne!

Cane Corso pochodzi z Włoch. Wiadomo że włoski design jest bardzo wysoko ceniony na świecie. Psy też mają fajne. Rasa sama w sobie jest bardzo stara, znana już w czasach rzymskich, ale jak to bywa w historii miała swoje złote czasy i momenty upadku. W latach 70 XX wieku Włoski kynolog zaczął żmudny proces odtwarzania Corso z tego co można było znaleźć na wiejskich podwórkach. Dopiero w 1996 roku rasa została uznana przez FCI czyli międzynarodową federację kynologiczną.
Caniak to pies stróżująco-obronny, silny i masywny molos o mocnych charakterze. Ale tak naprawdę wierny i oddany przyjaciel. Wiem co piszę bo mam 4 dorosłe Caniaki w domu. To dzięki nim w swoim wielkim ogrodzie czuję się bezpieczna. I to wcale nie dla tego że są to agresywne bestie, bo te psy takie nie są i być nie powinny!! Potrafią być prawdziwym wsparciem, to Hagen mnie kiedyś bronił w Warszawskim parku jak dwóch podchmielonych "kolesi" chciało mnie nastraszyć, to on mnie kiedyś cucił kiedy zemdlałam w domu, oblewając mnie toną śliny, bo przecież panią trzeba ratować!
No i kocham je za to, i dlatego dzielę się z Wami tym szczerym uczuciem jakim je darzę.
Więcej zdjęć moich psów jest w zakładce strony www.locura.pl czyli strony hodowli, bo psy są oczywiście rodowodowe. Wychodzę z założenie że jak już mnożyć psy to tylko z wyraźnych powodów. Dlatego moja suka przyjechała z Włoch z jednej z najlepszych włoskich hodowli. Kocham więc nie rozmnażam nadmiernie, bo bid na świecie nie brakuje.

Coś na poprawę jesienno zimowego nastroju! Do czego służy oranżeria w letnie deszczowe dni ;)

No to taka odskocznia od roślin ...choć brakuje mi obcowania z ogrodem. Bo od tygodnia nie miałam czasu na porządny spacer. A ogród ciągle żyje i jest nawet całkiem zielony.
A tak na marginesie ten post jest mało ogrodowy, ale bardzo Moczarowy. W czasach powojennych poprzedni właściciel miał hodowle Pointerów. Chodzą o tej hodowli różne niesamowite historie, z nutką dreszczyku. Bo skąd w powojennej Polsce w latach 50 czy 60 angielskie psy myśliwskie. Ekskluzywne polowania i zagraniczni "goście" w tamtych czasach nie były nigdy przypadkowe. Jeszcze jak byłam mała to za powozownią był cały ten kennel w stanie lekko zniszczonym. W latach 90 został rozebrany bo kto wtedy myślał że będzie tu hodowla psów. A że w dzisiejszych czasach lepiej się pilnować niż polować to profil się tylko ciut zmienił ;)

W puchu i pod szkłem!

2011-12-07T01:20:00.001-08:00

Ehhh Musiałam być bardzo niedobra wtym roku!!! Gdybym tylko wiedziała co takiego złego zrobiłam?Święty Mikołaj zamiast mi coś dać, zabrał! Zabrał mipierzastego przyjaciela, moją Lolę, papugę Ninfę. Odeszła odmnie tak wcześnie i nagle.

Pewnie lata teraz gdzieś w rajskimogrodzie...

Moczarowisko pogrążyło się wsmutku. A w domu brak jej uroczych pogwizdywań...pustka.

Ale nie chce pisać dziś tylko oswojej stracie, życie toczy się dalej. I to nawet w ogrodzie. Zaczynam się, mocno zastanawiać czy na pewno mamy grudzień? Niewydaje mi się.....

Na patio kwitną ostróżki, może nietak okazałe jak w czerwcu, ale ich widok i tak zachwyca. Posadzonesą w tak zacisznym miejscu że jakoś przeżyły silniejszeprzymrozki i dalej są świeżutkie.

Pogoda ostatnio, zlitowała się nadmoimi roślinami ( i nie tylko moimi ) i nareszcie trochę popadało!

Cóż za święto! Deszcz! Mamy teraztaki dziwny podział na porę deszczową i suchą. Sucha, mam nadzieję, się skończyła. Bo mimo że ostatnio trzy dni spędziłam napodlewaniu całego ogrodu to i tak ciągle mu było mało. Czułamsię zresztą dziwnie, że podlewam rośliny w grudniu...i to nie tezimozielone ale wszystkie! Bo po ostatnich wiatrach ziemiaprzypominała księżycowy pył.

Ale wiatr, który hulał nadMoczarowiskiem, pozostawił po sobie miłą niespodzinę.

Finezyjnie udekorował wszystko comógł.

Rano wychodząc z domu na zwiady, czynic się nie stało drzewom, długo dochodziła co to za „szron”na roślinach, kiedy wyraźnie jest temperatura dodatnia ?

A to puch z trzcin i pałki wodnej,zdmuchnięty ze stawów okleił wszystko co napotkał na swojejdrodze. I tym razem nie było lukrowo tylko puchato ;)

To nie koniec atrakcji. W ogrodziePołudniowym kwitną dalej krokusy jesienne.

Przykryte małą szklarenką by im byłocieplej i zacisznie. Wzeszły wyjątkowo późno i teraz są w pełnejkrasie.

Ale bardziej niż o nich, chciałabymnapisać coś o „szklarence”. Na zachodzie europy, szczególnie wAnglii takie przenośne ozdobne inspekty są bardzo popularne. Niespotkałam ich jeszcze w polskich sklepach. Może dlatego że naszklimat ( normalnie) jest zbyt surowy by miały one sens. Mimo tonawet jeśli wydają się bez użyteczne, bardzo mi przypadły do gustu. Wtym roku udało się dopiąć swego i mam dwa takie inspekty. Jedynąich wadą jest duży ciężar, nie są też dokładnie takie jak teangielskie, ale i tak podobają mi się. Poza tym są domowej roboty,więc muszą mi się podobać.

Co więcej można je używać doochrony późno kwitnących roślin, a mam w planie chronić podnimi ciemierniki białe które często zakwitają mi w listopadzielub grudniu a potem cierpią w czasie solidniejszych mrozów, tak żeczęść kwiatów i pąków brązowieje.

Więc liczę że oprócz funkcjidekoracyjnej, okażą się też pomocne w ogrodzie.

A pod dużym szkłem, jak na grudzień, to ciągle zielono. Kwitnie to i owo. W słoneczne dni miło usiąśćz kubkiem ciepłej herbaty. No bo teraz jest na to czas, o czym jużpisałam.

Wiem że wklejałam już zdjęcia Azariny i Kobei ale jestem pod tak dużym wrażeniem że jeszcze kwitną że po prostu muszę.

Szczególnie że inne rośliny wyglądają już podobnie jak ten fasolnik egipski....

Co do rabat, to też miło na niepopatrzeć. O ile ktoś lubi susz. Kiedy zaczęły brązowieć podkoniec sierpnia, łapki mnie świerzbiły by wyciąć niektóre przekwitłekwiatostany, szczególnie krwanika, bo nie ukrywam wtedy szpecił. Ateraz się cieszę że jednak został.

Z roślin jakie ciągle wyglądająpięknie, na liście jest, kapusta ozdobna. Mam co do niej poważneplany w przyszłym roku. Powinna rosnąć gdzieś na patio by o tejporze, nie było tam tak pusto (pomijając pancerną ostróżkę).

A w domu dalej smutek i cisza...oj Lola Lola strasznie ciebie brakuje!

Zbiory

2011-11-29T11:01:00.001-08:00

Jak już zaczynam podsumowywać tenrok, nie mogę oprzeć się próbie podliczenia co oprócz dużejilości roślinek i kwiatów wyprodukował mój ogród w tym roku...

Jak już pisałam wcześniej nie mamwarzywnika, wokoło domu jest trochę drzew owocowych, główniejabłoni, kiedyś dosadziłam kilka innych drzew, na którychowocowanie ciągle czekam.

No więc co tu podliczać?

Okazuje się że mam spektakularneosiągnięcia w tym roku w zakresie uprawy owoców tropikalnych!

Po pierwsze dochowałam się pierwszychzjadliwych owoców Granata!

Kiedyś dostałam krzaczek granata wdoniczce. Ta urocza roślina jest wrażliwa na mróz ale zimą takjak nasze rodzime gatunki traci liście i wymaga spoczynku w chłodnympomieszczeniu i ograniczonego podlewania. Mój granat poszedłwłaśnie spać i mogę powiedzieć że mu się w tym roku należyspokojny sen, bo się popisał.

Jego kwiaty są bardzo dekoracyjne,krwiście czerwone i pojawiają się na moim krzaczku już od maja.Potem trzeba długo czekać by owoce dojrzały.

Po drugie moje dwa drzewka cytrynoweobsypały się cytrynami i w tym roku mam około 30 owoców własnejprodukcji. Czyli szykuje się na polskiego potentata w uprawiecytryn... w naszym zimnym klimacie może to robić wrażenie ;)

Obok cytryn i granatów doczekałam sięteż owocu tykwy, która teraz usilnie suszę na kaloryferze. To mojachluba i duma, bo jak na taką ilość kwiatów i sadzonek dochowaćsię jednej sztuki to wielki wyczyn ;)

Ale naprawdę cieszę się z tej jedynaczki.

No i na tym kończą się sukcesy w uprawie, innej niż kwiatowa.

Oto dowód, tykwa wyrosła bardzo duża, ale moje dynie w tym roku są po prostu imponujących rozmiarów....

Jak by co jabłko ze zdjęcia jestzupełnie przeciętnym małym jabłkiem....a dynia dla wyjaśnieniato zwyczajna odmiana jadalna.

Mogłabym startować w konkursie nanajmniejszą dynię wyhodowaną w Polsce. Dyniowy bonsai.

Zupy raczej z niej nie zrobię,traktuję ją jak dekorację i zupełnie nie wiem jak to się stałoże taka „wielka” mi wyrosła. Widać na kilometr że mamsmykałkę do warzyw. Ale to i tak sukces w porównaniu z tegorocznąuprawą pomidorów które mi zgniły zanim dojrzały... ziół któreuczyniły to samo. Szczególnie w tym miejscu chciałabym uczcićpamięć mojej Bazyli. Ehhh o kabaczkach wolałabym nawet nie pisać.Jednak pozostaje mi się skupić na tych cytrynach.

No chyba że wezmę pod uwagę inne rarytasy.... może słoneczniki? Tych mam sporo na zimę dla ptaków.

Zbierane na bieżąco i suszone będąprawdziwą radością dla pierzastych w mroźne dni. Jeśli podciągnąć słonecznik pod warzywa to podsumowanie wypada mniej blado.

Co jeszcze obrodziło w tym roku?

Kasztany! Co prawda nie jadalne ale zato ładne i duże. Tu pełen sukces!

I fasola ozdobna w tym roku w kolorzeniebieskim. Z pewnością niejadalna ale chociaż z nazwy "warzywna".

Udało się też kilku jabłkom....

Refleksja nad finałem sezonu

2011-11-23T09:06:00.001-08:00

Ostatnimi czasy, odbyłam lekcjęlatania ze schodów, która była krótka acz intensywna i wątpliwieprzyjemna. Z tej przyczyny kilka przeszłych dni upłynęło mi dośćrelaksacyjne o ile pominie się kwestię zdrowotną. I to były wsumie cudowne dni. Kiedy poczułam że jestem w stanie dosajdać siędo swojej ławeczki nad stawem Podkową, która kończy rabatęskarpę (pisałam o niej opisując ogród zachodni) zabierając zesobą kubek z kawą, natychmiast to zrobiłam. Uświadomiłam sobieże ostatnio siedziałam na niej..... w Wielkanoc. Hmmm to jakośdawno temu było, a przecież uwielbiam siedzieć na tejławeczce(!?). O zgrozo! sezon minął a nie było kiedy.

No może lwia część sezonu, ale niecały bo mamy zupełnie nie zimową aurę i można jeszcze przebywaćna dworze bez obawy o totalne zamarznięcie. No i to jest kolejnarzecz za którą kocham Listopad! Mam czas na cieszenie się zogrodu! I zupełnie mi nie przeszkadza że drzewa nie mają liści abyliny sterczą suchymi badylami. Może dlatego że od dzieckalubiłam wszystkie odcienie „zgniłej zieleni” i ogród w tychtonacjach bardzo mi pasuje. A może dlatego że go kocham niezależnieod tego jak wygląda.

Widok na dom od strony stawu (... i moją ławeczkę, jak ktoś się dopatrzy )

Wiem wiem że to przewrotne co pisze iże jak wszystko tonie w kwiatach i zieleni a nad głowami śpiewająptaki to jest piękniej. No i na pewno jest, tyle że co z tego kiedyciągle coś trzeba: opielić, skosić, podlać, nawieść, przyciąćlub przesadzić. A teraz można po prostu posiedzieć na ławeczce i popatrzeć na wodę,jakie to proste!

Przez ostatnie lata ogród się rozrósł. Czasem zastanawiam się czy nie przesadziłam....dosłownie i w przenośni. Narzuciłam sobie i przestrzeni pewien rygor porządku, względnego i nieidealnego, ale jednak przy tej powierzchni trudnego do uzyskania. Czy aby nie dochodzę do granic utopii? czy nie oczekuję za dużo od siebie i tej dzikiej przestrzeni która chce żyć po swojemu? Moja ławeczka zmurszeje samotnie jeśli ogród będzie wymagał aż tyle krwi i potu.

Tak jak pisałam w poprzednim poście ogródjest generalnie przygotowany do spoczynku zimowego. Trawniki a raczejzielne murawy są posprzątane z liści i skoszone na krótko (około5 cm) i teraz pozostaje regularne rozgrzebywanie kretowin które wtym okresie masowo się pojawiają …. a było już tak ładnie...

Kasztanowce mogą czuć się bezpiecznebo większość ich liści chorych została zutylizowana wraz z larwamiszrotówki.

Szlauchy ogrodowe zwinięte, opróżnionepojemniki na wodę, schowane narzędzia. Ale coś czuję żeprzedwcześnie bo jest bardzo sucho i wiele roślin powinno zostaćpodlanych.

Porządki nie ominęły też rozsadnikai składu doniczek tych pełnych i już pustych.

Jedyne co czeka na przyszłą wiosnęto rabaty, których nie sprzątam przed zimą. Jest wiele powodówdla których tego nie robię. Można je podzielić na pobudkiegoistyczne i altruistyczne.

Egoistyczne, to takie że ogród byłbystrasznie pusty, smutny i gładki. Idąc na zimowy spacer miałabymprzed oczyma gładkie poletka, bez wyrazu. A tak jest na czym oczyzawiesić a szron i śnieg ma pole do zimowych dekoracji.

Pobudek altruistycznych jest więcej.Dobro roślin. Suche pędy stanowią ochronę i osłonę przedwiatrem, przymrozkami i palącym zimowym słońcem (o ile nie maśniegu )

W łodygach i zaschłych liściachzimują owady (te dobre i złe) a część nasion uprawianych wogrodach roślin to przysmaki dla ptaków.

Generalnie ogród jest zbyt wielki i ma charakter zbliżony do parku więc nigdy nie jest wysprzątany do granic możliwości bo nie ma takiej potrzeby ani możliwości. A raczej jest wysprzątany do granic moich możliwości fizycznych.

Ale są miejsca w ogrodzie którejeszcze czekają na porządki, należy do nich oranżeria. Parę dnitemu opuściły ją cytrusy, bo zaczęłam się martwić że mogązmarznąć. Po lukrowym dniu niestety ucierpiały w niejnajwrażliwsze pnącza typu wilec błękitny i tykwa. Ale kobea iazarina okazały się pancerne. Wiem że najchłodniejsze nocetemperatura w oranżerii spada poniżej zera. Ale jakimś cudem niezmarzły w niej, ani dalie i pelargonie, ani canna, ani wspomnianewyżej pnącza! Widocznie spadki temperatury są krótkie a powietrzena tyle suche że jakoś uchodzą z życiem. W sumie to oby jaknajdłużej. Ale dalie w ostatnich dniach listopada robią wrażenie!Przed przyjściem przymrozków wykopałam je z gruntu do donic. I takcieszą mnie do teraz.

To magiczny budynek do wydłużania zielonych dni. Dopiero teraz wkracza tu pustka. Powoli rośliny się kończą. Ale na pocieszenie zostaje zimozielony bluszcz w doniczkach. Bo zawsze musi być jakieś pocieszenie...

Lukrowa aura

2011-11-19T04:01:00.001-08:00

Ostatnio znowu po Moczarowisku szalałzwariowany cukiernik mróz.

Jak zawsze po pewnej porcji cukruwszystko pięknieje.

Słodki pudrowy klimacik utrzymał sięcały dzień i dał odczuć że jesień zmierza w kierunku zimy.

A zima to czas podsumowywania sezonu igeneralnie czas odpoczynku od ogrodowych obowiązków. Ale jestpewien warunek. Jeśli spadnie śnieg i temperatura spadniedefinitywnie poniżej zera. Dopóki to się nie stanie, sezon sięnie kończy.

Po kilku nocach z temperaturą poniżej zera i z dniami bez ciepłych promieni słonecznych z ogrodu z wolna znikają ostatnie kwiaty. Astry i róże zmroził mocniejszy mrozek jaki nawiedził je którejś z ostatnich nocy. Ale chryzantema ciągle walczy ;) z kaprysami aury.

Jedyne które nie tracą fasonu to kapusty ozdobne, które z bliska przypominają morskie ukwiały.

no i owoce i owocki...

Te małe dynie na patyczkach to róża. Jak dla mnie to róża niespodzianka, dostałam ją od tego samego ogrodnika co wspomnianą chryzantemę, podobno jest różowa. Nie przycięłam jej po posadzeniu bo obawiałam się że przemarznie.

Trzmielina

i berberys

platan

Ogród jest generalnie przygotowany nanadejście zimy. Czekam tylko z okrywaniem krzewów na zimę dozapowiedzi większego ochłodzenia. Bo zbyt wczesne okrycie powodujetakie same szkody jak nie okrycie w ogóle. To ostatnia większapraca w ogrodzie, szczególnie jak uwzględni się okrywanie krzakóww ogrodzie różanym.

Tymczasem takie widoki raczej niezachęcają do ostatnich prac porządkowych a wręcz przeciwnierozpraszają.

Mróź, szadź, pajęczyna prawdziwa koronkowa robota. I jak tu się nie rozproszyć? jak nie oderwać na chwilę od codzienności i się chwilę nie nacieszyć takim widokiem? Jeszcze niedawno wszystko było zielone i żywe. Teraz martwe też stanowi fajną ozdobę w lukrowej polewie. Mniam, mniam!!!

Listopadowy nastrojowy poranek

2011-11-12T23:50:00.001-08:00

Po Listopadowej nocy przychodzilistopadowy dzień.

Poranki bywają na tyle zimne że wodanie może się zdecydować w którym stanie skupienia pozostać.

Te pierwsze godziny od świtu są teraztakie malownicze. Nawet pospolite chwasty ustrojone w szron lubkorale z kropelek rosy wyglądają zjawiskowo. Cała skomplikowanabudowa dzikiej łąki wychodzi na pierwszy plan. Z pozostawieniatakich dzikich obszarów w ogrodzie są same korzyści i tylko jedenminusik. To miejsca zimowania owadów i płazów, które w kolejnychlatach będą nas wspierać w działaniach ogrodniczych (np.biedronki, ropuchy, rzekotki drzewne), zimą stołówki dla dzikichptaków którym karmnik nie zastąpi naturalnego jedzenia (bo nawetdo niego nie zajrzą ) a dla wrażliwych na piękno miejsce doznańestetycznych, kiedy mróz i śnieg konstruuje na chwastach niezwykłedekoracje ze zmrożonej wody. A minus: chwasty mogą się rozsiać,ale to może dobrze bo za rok można doświadczać powyżejwymienionych plusów ;) a nie ukrywajmy pielić zawsze się cośznajdzie..

Dla jednych suche badyle dla mniemiejsce poszukiwań niezwykłych obrazków z późno jesiennychspacerów.

A w ogrodzie ozdobnym, nie mniej urodziwe lodowe piękności. Można nazwać że to naprawdę piękna śmierć... wydawać by się mogło że to cukiernicze popisy i ogród posypany został cukrem pudrem.

Wśród roślin które naprawdę mająsię świetnie i zachowały walory ozdobne są chryzantemy (odmianyniestety nie znam bo je wymaniłam od pewnego pana z jego ogródka) iastry. Jestem pod ich wrażeniem. Ciągle wyglądają pięknie ajeszcze piękniej kiedy ozdabia je rosa lub szron. Nie wzruszają jeochłodzenia. A wręcz przeciwnie lód się na nich rozpuszcza a onedalej wyglądają jakby to im bardzo odpowiadało. No cóż, w końcukażdy ma inne preferencje....

Astry

Duet z rozchodnikiem który kompletnie zżółkł ale dalej ma fajne kwiatostany.

no i Tojad

Jesień która częstuje nas terazchłodem. Po porannych mgłach lub przymrozkach, do ogrodu powracażycie. Ostatnie kwiaty które oparły się chłodom i ich barwnigoście.

Tą rusałkę admirał spotykam odkilku dni, jestem ciekawa kiedy postanowi że to już czas iśćspać.

Jestem wyjątkowo pogodzona z tąjesienią. Mimo że kolejne mroźne noce zabierają ostatki koloru zogrodu, nie jest mi tak szkoda jak to bywało dawniej. Coś siękończy coś zaczyna. To będzie bardzo emocjonująca zima. Za sprawąmałych fasolek które kiełkują, ale nie w ziemi a brzuchu mojejBrigi. Bo nasza włoska piękność spodziewa się szczeniaczków. Wdługie zimowe noce będę niańczyć małe bąbelki i to bardzoubarwi mi życie ;) Mam nadzieję że maleństwa będą tak fajne jak i kochane jak ich rodzice. ( więcej o tych psach w zakładce„zwierzęta w ogrodzie” )

Noc Listopadowa

2011-11-07T12:50:00.000-08:00

Dwór jest na tyle stary że spokojnie może pamiętać wydarzenia Powstania Listopadowego. Jako siedziba ziemiańska, był ostoją Polskości i zrywów patryjotycznych w czasach kiedy kraj pogrążony był w większych kryzysach niż teraz, lub wogóle znikał z mapy.
No i do dziś dzień jest jakaś magia tych nocy Listopadowych....

Pisałam już wcześniej że mam szczególny stosunek do tego miesiąca. I staram się zauważać wszystkie jego zalety a ignorować wady. Tak jest właśnie z nocami które w tym miesiącu okrótnie się wydłużają i stanowią większość doby. Ale te noce często przepełnione są swoistą demoniczną magią, a jeśli trafimy na noc taką jak ta, z lekką mgłą, to już wogóle robi się nastrojowo.

Kiedy wszystkie ogrodowe giganty stracą liście, na pierwszy plan wychodzi skomplikowany rysunek ich konarów i gałęzi. Po miesiącach kiedy wszystko było zawoalowane liśćmi ten widok wydaje się być niezwykły. Nim ponownie przywyknę do szkieletów bezlistnych drzew, mija trochę czasu i wtedy w blasku księżyca te konary wyglądają naprawdę majestatycznie i pięknie. Dopóki nie spadnie śnieg, noce, nawet pomimo księżyca są ciemne. Ten mrok zaciera granice, tuszuje niedoskonałości, maskuje świat zewnętrzny i pozwala czasem uwierzyć że czas się cofnął o minimum 100 lat. A delikatna mgiełka jeszcze dodatkowo potęguje to wrażenie.

Lubię brać wtedy swoje psy i nocą spacerować po ogrodzie. Choć klimat bywa wyjęty żywcem jak z horroru. Nad głowami przelatują mieszkające w ogrodzie sowy wydając z siebie kosmiczne dźwięki.
Raz byłam bliska zawału jak wybrałam się na taką przechadzkę samotnie. Wędrując tak po Wyspie usłyszałam przeraźliwy krzyk, jakby mordowanej w krzakach kobiety. Zamarłam i poczułam jak robi mi się gorąco, sama, na wielkim nieoświetlonym i pełnym zakamarków terenie. Jak zaczął paraliżować mnie strach, doznałam olśnienia to przecież Płomykówka!! Dość rzadka dziś w Polsce sowa, która wydaje tak niezwykłe odgłosy, zazwyczaj w okresie godowym. Ale widocznie ciepła noc nastroiła ją na tyle pozytywnie że postanowiła uraczyć mnie tym swoistym okrzykiem.

Jak widać na zdjęciach noc też potrafi być atrakcyjna nawet jak na dworze zimno i lekki przymrozek szczypie w policzki a w powietrzu unosi się zapach dymu.

Liście liście liście lecą z drzew

2011-11-04T15:14:00.000-07:00

Jak sama nazwa wskazuje Listopad, zobowiązuje i pewnego dnia to wszystko co szumiało mi nad głową będzie szeleścić pod stopami.

No cóż taka kolej losu, musi być jesień by była wiosna. A jako że urodziłam się w Listopadzie to mam szczególny stosunek do tego miesiąca. Mimo że cieszy się raczej marną popularnością, autentycznie go lubię. Może dlatego że lubię zmiany, a w tym miesiącu przyroda definitywnie rozprawia się z "wszelką zielonością" zamieniając ją w klimaty często nawet zimowe. A jeśli nie towarzyszy temu plucha to bywa to nawet urocze.

Ale wracając do tematu liści. W skład parku wchodzą głównie drzewa liściaste, większość z nich ma pokaźne rozmiary, a tym samym, każde z nich zrzuca co roku mnóstwo liści! Sypią się więc masowo: małe, duże, palczaste, podłużne, okrągłe, do wyboru do koloru. Ogród jest jak wielka fabryka, w której obieg materii jest naprawdę potężny.
No i trudno tą fabrykę wstrzymać, tak więc o tej porze pojawia się pewien nadmiar tej "materii" który zalega w miejscach w których nie powinna. Gdybym chciała to wszystko wygrabić, musiałabym poświęcić temu całą zimę. Obstawiam że mój organizm (kręgosłup), wytrzymałby tylko do połowy tej akcji. A hałda liści zgrabionych byłaby z pewnością gigantyczna. tak więc przy takiej ilości drzew liściastych i mojej autentycznej niechęci do grabienia trzeba było obrać trochę odmienne metody działania.
Polubić?

Mnie nie trzeba przekonywać ale trawnik może nie zrozumieć.
Niestety, o ile nie walczę wszędzie z opadłymi na ziemię liśćmi, o tyle są obszary w ogrodzie gdzie niestety trzeba je jakoś usunąć. Poważnym problemem są wszystkie murawy. Ich łączna powierzchnia jest na tyle spora że trudno je sprzątać jak dywan, z każdego paprocha. Ale na wszystko znajdzie się sposób.
Jeśli nie grabienie to przynajmniej mielenie.
A efekt? Sami zobaczcie...

To naprawdę zupełnie dobry sposób na uprzątnięcie liści z bardzo dużych powierzchni trawnika.

Jest niestety parę warunków sukcesu.

Po pierwsze: musimy mieć dobą kosiarkę która ma funkcję mielenia, normalnie używaną do rozdrabniania źdźbeł trawy. Taka pozwala na rozdrobnienie liści w taki sposób by nie zalegały grubą warstwą na murawie.

Po drugie: nie można dopuścić by warstwa leżących na trawniku liści które chcemy usunąć była zbyt gruba, bo niestety wtedy i tak będzie trzeba grabić.

Proste i skuteczne rozwiązanie, które ma wiele zalet, szczególnie jeśli jesteśmy nastawieni na ogród przyjazny naturze. Rozdrobnione liście nie przygniatają trawy, a do wiosny zdążą się rozłożyć dostarczając trawnikowi składników odżywczych. Zamiast rozsypywać nawozy sztuczne, czasem lepiej pomyśleć o tym by materia organiczna krążyła w sposób najbardziej naturalny. W Moczarowym ogrodzie ta metoda z dużą korzyścią się sprawdza ale nie ma tu ani jednego "jałowego" trawnika a jedynie wieloskładnikowe murawy pełne roślin zielnych i trawy. Tak czy inaczej polecam.

Ale wiem że w naszym kraju jeszcze długo będzie funkcjonowało przekonanie że opadłe liście trzeba usunąć i najlepiej ....spalić! Wiem coś o tym... a właściwie na własnej skórze mogę to odczuć każdej jesieni..

Moi sąsiedzi nie odbiegają od średniej, więc o tej porze roku moja miejscowość zamienia się w rozległą wędzarnię.

Wychodząc do ogrodu czuje się jak dorsz w kominie. Z południa sąsiad rozprawia się z tym co spadnie z jabłoni, na wschodzie pełną parą idzie palenie zeschłej zawartości warzywnika. Zachód, oj tam duże zapasy dymo-twórcze. Powietrze robi się sine, ja czasem też. Więc wszystko po staremu.... Wędzenie z przerwami trwa do pierwszego śniegu, ale czasem drobne zajęcia z zadymiania są jeszcze wiosną.

Nie da się ukryć że palenie resztek a w szczególności liści czasem jest naprawdę przydatne. Ten szczególny przypadek to usuwanie znienawidzonych szkodników które zimują w liściach. To jeden z dobrych sposobów zmniejszania populacji szrotówka kasztanowcowiaczka, groźnego szkodnika kasztanowców.

Jako posiadaczka pięknych i starych kasztanowców, nie pozostaje więc dłużna sąsiadom ;)

Niestety kompostowanie liści pomaga tylko przetrwać owadom. Pozostają jedynie drastyczne metody.

Musze się przyznać że nie cierpię grabić liści kasztanowców. Jest ich co roku tak dużo, średnio około 50 stu litrowych worków spod jednego drzewa, a tych największych drzew jest 6. To prawdziwa kara, na koniec sezonu, która własnie mnie dopadła bo liście zaczęły opadać. I niestety ochotnicy do pomocy zawsze się jakoś rozpływają w nicości.

Po prostu znikają w zadymionej przestrzeni ....

Sami widzicie jaka widoczność panuje w wędzarni Moczarowisko...

A tym czasem kolejne liście i igły opadają na ziemię.

Czuje prawdziwe wypalenie ;)

A jednak zrobiło się kolorowo

2011-10-27T13:39:00.000-07:00

Lepiej późno niż wcale, to powiedzenie świetnie pasuje do kolorowej jesieni w tym roku.
Wiele liści leży już na ziemi, wiele z nich spadło już dawno temu w stanie kompletnej zieleni. Ale te które postanowiły pozostać na drzewach dłużej zaczynają się pięknie zabarwiać w jesienne tonacje.
No po prostu ładnie się zrobiło.

Nad spichrzem złote brzozy i bezlistne jesiony....
ale nie wszystkie bo ten "zawodnik" jest naszym ogrodowym rekordzistą. Jest najdłużej zielony i kiedy wszyscy jego pobratymcy są już bez listni on jest soczyście zielony. I po tym można poznać że jesion, jesionowi nierówny i nie wszystkie są z jednej "gliny" ulepione.

A reszta ogrodu powoli "brązowieje"

Nad podkową Kasztanowca zważył przymrozek, a właściwie mórz i generalnie nim zdążył się przebarwić zrobił się taki zasuszony jak widać na zdjęciu. A za nim klon, który wyhodowałam z nasiona znalezionego na ulicy, cały żółty. A na pierwszym planie zupełny rudzielec to metasekwoja.

A na rabacie pełna jesień.

Na pierwszy plan wychodzą teraz trawy i zaschłe kwiatostany.

A nad samą wodą cyprysik błotny też rudzielec. Marzył mi się i długo na niego polowałam. Aż udało się kupić małą sadzonkę i teraz czekam cierpliwie jak urośnie.

No i moja faworytka wśród jesiennych liści, róża pomarszczona w wersji trikolor.

Czym bliżej domu tym więcej kwiatów które oparły się chłodnym nocom.
Krokus jesienny. Ma tyle uroku że nie mogłam się powstrzymać by go nie zasadzić w ogrodzie. Ale niestety moje nornice gustują w takich przysmakach więc co roku mam go coraz mniej, ale i tak warto, z tą rośliną wydaje się że wiosna jest bliżej a nie dalej....

Oczar też coraz piękniej przebarwiony!

i jesienna odsłona berberysu

No i ostatnie astry. Wykopałam je kiedyś z rowu, są kompletnie zdziczałą formą. Nie grzeszą wyjątkową urodą ale mają kilka niewątpliwych zalet. Kwitną bardzo późno, nie są wrażliwe nawet na solidne przymrozki i tworzą naprawdę widowiskowe wielkie kępy.

Chryzantema ogrodowa to obok wyżej wymienionego astra jedna z ostatnich kwitnących roślin. Ale ona niestety jest bardziej wrażliwa na przymrozki i musi rosnąć w osłoniętych miejscach bo zakwita dopiero w listopadzie więc często w pełni rozkwitu zasypują ją śnieg.

A reszta roślin już uśpiona

Najbardziej zielono i kolorowo jest teraz w oranżerii. Nie było na tyle zimno by rosnące w niej pnącza zmarzły więc ciągle mam jakieś kwiatowe atrakcje.

Ale chłód spowodował że większość pnączy zaczęła się przebarwiać. Kobea zrobiła się wręcz fioletowa a Thunbergia taka różowawa.

Za to Azarina wydaje się być kompletnie niewzruszona tym że idzie zima. Jak widać ciągle kwitnie.

Tak jak Kobea, która jest teraz obsypana kwiatami.

Ale są też rośliny które wyraźnie się kończą i na pewno należy do nich werbena która w większości wygląda już tak:

Ale zdarza się jeszcze i taka :

Będzie mi ciężko kiedy przyjdzie taki dzień że to wszystko po prostu zmarznie. Ten czas tak szybko pędzi, mam ciągły niedosyt radości z oranżerii, a szczególnie teraz kiedy sezon się chyli ku końcowi.
A to ci szczęściarze którzy zimę spędzą w domu na parapecie. Heliotrop i pelargonia.

Po wielkiej walce ze sobą uzupełniłam stronę "starej oranżerii" ciężko było. I jakoś nie mogłam się zabrać. Kiedy się zabierałam by coś napisać dopadała mnie pustka kompletna. Pewnie jeszcze wiele razy dokonam tam zmian ale jak na razie zapraszam! Strona jak i projekt ciągle w fazie poprawek, mniejszych lub większych ;)

Wiosna która zaczyna się jesienią.

2011-10-21T04:31:00.000-07:00

Dziś kolejny post z serii, samo nie rośnie ;) trzeba trochę się pomęczyć jeśli ma być "ładnie".

No własnie po rewolucji w ogrodzie południowym, pojawiła się wolna przestrzeń.
Z uwagi na moje liczne uprawy szklarniowe, taka miejscówka była wielce pożądana. Mimo że łącznie oba zagony liczą sobie ponad 80 m2, to było ciągle trochę za mało dla 1,500 sadzonek, wyprodukowanych w tym roku.
Czyli Upsss !!! Zaczęło się gwałtowne poszukiwanie gdzie tu można jeszcze coś upchnąć. Żebyście wiedzieli jak ja marudziłam pod nosem, zastanawiając się co mnie podkusiło by tyle tego wysiać.
Nie ma jak ogrodniczy rozmach ;) i żal by nie zmarnować pracy rąk własnych.

Ogród południowy tym samym został obsadzony, gęsto. Co prawda chciałam by rosły tam rośliny szczególnie cenne i jednostkowe. Jak chciałam tak mam, przeprowadzkę przeżyły (mam nadzieję) byliny które warto mieć "pod nosem" i móc podziwiać ich piękno z bliska. Cudne Irysy, ładne liliowce, najpiękniejsze odmiany peoni w tym żółta bylinowa, oraz amarantowa drzewiasta.

Podział zagonów na lewy i prawy dał możliwość podziału kolorystycznego. Z lewej dominować będą kolory błękitno-fioletowo-żółto-białe. Zaś po prawej różowo-fioletowo-białe. Założenie może i ryzykowne, ale nie w 100% jestem pewna że wyjdzie, bo w tym celu trzeba było dokładnie oznaczyć rośliny przed przeprowadzką kiedy kwitły. A teraz to tak ciut na czuja zgadywałam czy to aby na pewno ta roślina, dokładnie w tym kolorze. Jednym słowem kolejna nauka na przyszłość.

Po sadzeniu, zostało tylko multum pustych doniczek.

Kolejny krok ku wiośnie, to rośliny cebulowe.
Nie wyobrażam sobie wiosny bez nich w ogrodzie. Cała frajda to poszukiwania czy już wystają kiełki z ziemi.

Poczynione zostały odpowiednie zakupy i sadzenie czas start.

Moczarowy ogród, można powiedzieć, jest bardzo żarłoczny jak chodzi o cebule. Kilka sztuk go nie zaspokoi. A że apetyt rośnie w miarę jedzenia... to smakowitych kąsków trzeba było kupić sporo. Zgodnie z moimi obliczaniami niecałe 1400 czyli raptem ciut więcej niż rok temu. To naprawdę sporo, ale niestety i tak za mało. Na tak dużych obszarach wystarcza na obsadzenie ledwo jednego. W tym roku to taras ogrodu południowego i patio oranżerii.

Ale z niektórych napisów na opakowaniach nie wiem czy był to dobry pomysł...

Czy to oznacza że zaminowałam ogród, a na wiosna szykuje się wielka eksplozja? Tyle pracy z tym tarasem, wożenia ziemi i znowu będę miała lej jak po bombie ?... będę niepocieszona a na zdjęciu takie niewinna kwiatuszki. Trzeba jednak uważać co się wsadza do ziemi...
Pewnie niektórzy ogrodnicy, namiętnie walczący z nornicami w ogrodzie, ozłociliby producentów takich cebul, ale nie ja. Uważam że każde zwierze ma prawo do życia. Dlatego wbrew pozorom staram się wybierać rośliny których te zwierzęta nie jedzą. Na mojej top liście są więc narcyze we wszystkich odmianach, czosnki, hiacenty, szachownice i cebulice. Mam wielką słabość do krokusów i szafirków choć mi ich ubywa z racji działalności gryzoni. Za to w ogrodzie z tulipanów zrezygnowałam kompletnie. Choć je uwielbiam to nie jestem jedyna. Moje nornice chyba nawet bardziej niż ja.
Więc jak ostatnio skusiła mnie promocja posezonowa cebul tulipanowych. Sadze je tak jak poniżej na zdjęciu i chyba zimę spędzą zadołowane w oranżerii lub piwnicy.

Tulipany w donicach

i tu z kolei doniczki naszykowane do sadzenia.

A drzwi oranżerii są gościnnie uchylone na takie projekty...

Ogólnie panuje tam teraz pomarańcz ale wiosna przyniesie inne kolory.

W środku dominują ceglaste kolory ale widać że robią wszystko by wydostać się na zewnątrz...

Pozdrawiam i życzę pięknego weekendu!

A tym czasem nadeszła jesień....

2011-10-18T10:00:00.000-07:00

Byłam tak pochłonięta walką z ogrodem za domem że przeoczyłam ten niewątpliwy fakt. Mamy jesień pełną parą i pierwszy przymrozek za nami. Ogród w swoim ostatnim popisowym kolorowym spektaklu, powoli gaśnie.
Lubię jesień kiedy z dnia na dzień wszystko się zmienia a rośliny przybierają cudne kolory. W tym roku jest jednak ciut gorzej. Zimne deszczowe lato, wpływ zanieczyszczenia i rozwoju chorób grzybowych których nic nie chciało powstrzymać i część drzew zrzuciła swoje liście bez jakiś widowiskowych przemian. Ogród wydaje się być zmęczony panującą w tym roku aurą i to widać.
Przed domem przebarwiły się tawuły, po białej szacie z kwietnia to ich druga zaleta, żółte zabarwienie liści, które pojawia się nawet w cieniu.

Alejka do Powozowni, tu jeszcze dość zielono, patrząc na prognozy długoterminowe to nie wiem na co czekają te rośliny...

Winorośl japońska, ładnie przebarwiona, porasta ścianki dachu psiego kojca.

Grujecznik też japoński ;)

No i mnóstwo kasztanów!

Dziewięćsił

Astry

Nad Podkową

Rabata wygląda jak w zeszłym roku w połowie Listopada.. czyli jak późną jesienią...

a nad wodą większość liści w soczystej zieleni. Czyli jakby lato się jeszcze nie skończyło.

I tego własnie nie mogę pojąć. Tak wygląda cały ogród, jakby nie wiedział co ma zrobić. Najpierw mokre i zimne lato potem bardzo suchy i ciepły początek jesieni i część roślin nie planuje kończyć wegetacji. Drzewa się podzieliły na te które straciły liście już jakiś czas temu, bo chorowały i w tej grupie jest część jesionów! I na te które są całe zielone jak w lato i tu zarówno kasztanowce lipy jak i spora grupa krzewów. Co widać na zdjęciu gdzie albo brak liści albo pełna zieleń i tylko w rogu mały grab zażółcony.

Sumak też raczej zielony...

Dziewanna w pełnym rozkwicie..

A na niej stada motyli...

Zimowit

Owoce dzikiej róży

i szlachetnej.

oraz róża Red Eden własnie zabiera się za kwitnienie

A na rabacie na skarpie
Zawilce

Oczar

Tojad

szałwia

i śliczna kapusta ozdobna

Taka to właśnie zwariowana jesień w Moczarowisku.

Mirko specjalnie dla ciebie więcej namolnego rudzielca wypatrującego czy już wykopałam spod ziemi jego obiad.

A. jak autentyczna zmiana.

2011-10-14T01:03:00.000-07:00

Remont i po remoncie … nagle zapanowała przestrzeń! światło i powietrze!
Z aury dzikiego tajemniczego ogrodu został nam tylko Rudzik, czyli duch ogrodnika zaklęty w pierzastym cudzie z rdzawym brzuszkiem. Który bardzo nam pomagał przez cały czas.

Usunięcie altany i krzewów oraz podniesienie tarasu dało bardzo pozytywne efekty. W sumie o to chodziło by ogród zyskał na wyglądzie, ale sama nie byłam pewna co to miałoby znaczyć w rzeczywistości. Ale mimo niepewności prace ewidentnie poszły w dobrym kierunku. Pierwsze wrażenie po nawiezieniu ziemi i usunięciu resztek chwastów, przesadzeniu barwinka i podcięciu krzewów to że ogród jest wielki! Ale wcześniej nie było tego widać. Taras wokoło domu ma naprawdę sporą powierzchnię ale zagracony nieatrakcyjnymi elementami zdawał się być wąskim ciemnym przesmykiem z którego nic nie można było zobaczyć. Teraz zdecydowanie go widać i widać z niego ogród czyli odzyskaliśmy perspektywę na oko trawnika której nie było.

Pielenie i sprzątanie

Taczka pełna korzeni znienawidzonego przezemnie podagycznika i powoju. Już sama nie wiem która z tych roślin jest gorsza ale obie są zmorą Ogrodu Południowego.

Rozkładanie maty chroniącej przed korzeniami jesionu.

Dosypywanie ziemi...

Jest wiele lepiej, można swobodnie oddychać i poruszać się. Do pełnego sukcesu troszkę jednak brakuje. Pozostały pewne rośliny jak wielkie berberysy, cis, resztki altany które trochę ciągle przeszkadzają wizualnie. Chyba najbardziej berberysy bo rosną sobie dokładnie na środku zasłaniając co się da i blokując przejście pomiędzy zachodnią a wschodnią częścią tarasu. Można rzec tak ale….. rozgościły się pod nimi fiołki, cały dywan fiołków które uwielbiam. Usunięcie berberysów to również mord na tych fiołkach a to jest wykluczone. Więc na razie zostaną, bo w sumie nie chodzi o to by ogród był doskonały w każdym calu.

Przy okazji remontu poprawione zostały schodki i zrobione wylewki trzymające schodki i skarpy. Beton mnie w ogrodzie nie razi bo zawsze w nim był. A sądząc po schodkach nawet uważano go za materiał szlachetny ;) No i tego się trzymam ;)

Kolejnym ważnym krokiem po nawiezieniu równowartości 200 taczek brakującej na tarasie ziemi było pytanie co ma na niej rosnąć.
Pierwszy projekt trawa , był dość fajny z tym że ja mam lekko dość koszenia muraw w ogrodzie i chętnie tam gdzie się da zamieniam je na cokolwiek innego czego nie trzeba raz w tygodniu pielęgnować.
Druga opcja to strzyżone bukszpany i cisy oraz szpalery róż! Mniammmm ale dość kosztowna, na którą nie ma obecnie środków bo pożarła je budowa murka. Ale z drugiej strony te rozwiązanie ma wady, pierwszą że strzyżone formy odstawałyby od reszty nieformalnego ogrodu, a róże wymagałby mnóstwa pracy szczególnie przed zimą. W związku z powyższym na razie odpada.
Wygrała wersja testowa a mianowicie byliny, iglaki i krzewy kwitnące. Trzeba będzie pielić i pewnie podlewać ale na razie z uwagi na ogrom wyhodowanych przeze mnie bylinek w doniczkach najtańsza i szybka do realizacji.
W ogrodach przy dworach szczególnie w stylu naszego uprawiano rośliny kwiatowe więc barwny kwiatowy akcent nie będzie się gryzł z całością. Liczę na to że rośliny będą się ładnie rozwijać bo wtedy nie powinno to źle wyglądać. Pożyjemy zobaczymy, jak się wszystko rozrośnie i ciut zdziczeje to będzie wyglądać jakby rosło od zawsze a o to mi najbardziej chodzi ;)

B. jak burzenie starego porządku.

2011-10-10T23:09:00.000-07:00

Zmiana wymaga poświęceń. To chyba najgorsze w takich projektach bo wtedy pojawia się najwięcej pytań i niepewności.
Na pierwszy ogień poszła dawna altana a późniejsza ściana winorośli szlachetnej. Musiałam długo zbierać siły i zamiary rozprawienia się z tą resztką dziecinnych wspomnień. No i pewnego wrześniowego dnia po prostu wziąć sekator w rękę….

Ta winorośl rodziła kiedyś przepyszne owoce. Duże słodkie i szlachetne, ale obecnie zdziczała na tyle że owa „ściana” składała się głównie z suszu a pojedyncze żywe fragmenty wydawały jedynie liścia bo owoców nie widziałam od paru lat.
Widok od drugiej strony.

Po wykarczowaniu części podziemnych przyszła pora na podziemne w celu przeniesienia ich w lepsze bardziej słoneczne miejsce by można było się nimi znowu cieszyć.

Ale winorośl nie została całkowicie usunięta z ogrodu, jej najbardziej żywotna część wspinająca się po czarnym bzie, została. Wiem że jest to wynik mojej słabości. Bo dla lepszego wyglądu całości ogrodu powinnam ją usunąć. Pewnie to uczynię jak zobaczę że przesadzona w inne korzystniejsze miejsca dobrze sobie radzi i nie stracę jej na zawsze.

Kolejny etap zakończył się przeniesieniem rosnących na tarasie krzewów. Zarówno iglaki jak i liściaste zaległy, zadołowane w cieniu, w oczekiwaniu na nowe lepsze miejsce do życia.
Mam nadzieję że się przyjmą i będą rosły dalej po posadzeniu.
Ale i tu pozostawiłam dwa krzewy których bałam się ruszyć, cis i jeden z jałowców pozostał na stanowisku.

Widok ogólny na nową przestrzeń.

C. jak ceglany murek.

2011-10-07T04:01:00.000-07:00

Grunt to solidna podstawa.

Lanie i lanie betonu, wrzucanie gruzu, pilnowanie żab by nie wskakiwały do okopu, jednym słowem ciężka praca. Mam jedynie nadzieję że fundament naszego małego murka wytrzyma długie lata i nie będzie ulegał naciskom skarpy. Jest na tyle głęboki że powinien, ale kto wie, zdarzają się różne historię.

Potem jeszcze wylewka na wyrównanie i czekanie jak zaschnie. Na tym etapie byliśmy już po tygodniu od rozpoczęcia prac a ja zaczynałam się niepokoić czy to był w ogóle dobry pomysł.

Murowanie czyli kolejny tydzień prac. Murek jak to murek nie grzeszy wysokością ale za to jest dość długi ponad 20 metrów. Do tego dochodzą jakieś dodatkowe murki w kierunku schodków. Czyli w sumie ponad trzy palety cegieł jak nie więcej. Murowanie metodą artystyczną z grubą fugą w stylu „stoję tu od 100 lat”
Muszę przyznać że wyszło całkiem poprawnie i nie ma zgrzytu że nagle dooop !!! mamy nowy odpicowany mur z lśniącej cegły. Zasługa w tym murarza i cegieł. A cegły mieliśmy nie byle jakie tylko ze starej plebanii czyli prawie święte. Szkoda tylko że mimo swej świętości nie uchroniły zabytkowego budynku od rozbiórki.

A więc zdobyte i cenne cegły wylądowały w murku ku jego niewątpliwej ozdobie. I tu muszę przyznać że nic tej starej cegle nie dorówna. Po pierwsze przeleżała swoje w krzakach i nawet po niej nie widać by zaczęła się lasować lub pękać. Jedyny ślad po wakacjach od stania w murze, to porastający ją mech i glony które dodatkowo pięknie ją postarzają. W porównaniu z współczesnymi cegłami które są nic nie warte, strasznie słabe bo pękają i rozpadają się w rękach, to prawdziwy ceglany luksus. Niestety na skutek wszystkich tegorocznych prac murarskich nie pozostało ich wystarczająco dużo by cały murek był z nich wykonany więc stanowią jedynie jego fasadę a na tył poszły cegły współczesne.

Od zachodu na wschód.

Co do formy...
Po pierwsze murek nie idzie po prostej tylko rozszerza się ku centralnym schodkom. Symetria jest obca ogrodowi południowemu więc środkowe schodki nie są do końca na środku. Rozszerzające się końcówki murków zacierają tą dysproporcję pomiędzy prawą a lewą stroną. Murki wydają się równe a schodki bardziej centralnie usytuowane. Po za tym powstały dwie nisze miedzy końcówkami murków a schodkami w których mają rosnąć róże i fiołki. Tak dla romantyczek….
A na koniec ogród w trakcie zmian.

D. jak demolka i dołki

2011-10-04T23:29:00.000-07:00

Ogród Południowy teoretycznie jest najbliżej dworu, ale praktycznie najdalej, bo dostać się do niego można jedynie obchodząc dom dookoła. Co więcej jest szczelnie otoczony przez żywopłoty i w sumie najmniej go widać. To sprawia że stał się odrębną przestrzenią i można w ogóle go nie oglądać. Stąd mój chytry plan by pozostawić go samego sobie. I w sumie przez ten sezon nawet nie bardzo odczuwałam jego brak…. choć czasem kiedy wpadałam zerknąć jak zarasta i popada w zapomnienie odkrywałam że właśnie przekwita jakaś piękna peonia, lub hortensja … że takie wielkie i piękne były naparstnice w tym roku. No i wtedy pojawiała się nuta żalu i smutku że przecież sadziłam tu tyle pięknych roślin i może warto by było się nimi cieszyć a nie dać się satysfakcję powojowi że ma się po czym piąć.
No więc do rzeczy, od czego by tu zacząć … hmmm kiedy zapuszczony ogród przypomina dżunglę pełną lian. Najlepiej wyposażyć się w maczetę i karczować… Przyjmując że w naszej szerokości geograficznej zamiast maczety popularna jest kosa, sierp i współczesny sekator tak uzbrojeni wkroczyliśmy do ogarnięcia masy zieleni za dworem. Przyznam że musiałam wziąć pomocnika bo sama nie dałabym rady w pojedynku z zieloną masą.
Etap pierwszy: koszenie i karczowanie.

Nie poszło tak bardzo źle. Po całym dniu spod plątaniny powoju i masy chwastów wyłoniły się altany i przestrzeń którą zajmował trawnik a obecnie dziki chwastnik. Dało to możliwość zaplanowania kolejnych ruchów i wytyczenia nowego układu.
W trakcie sezonu podjęłam decyzję że „remont” ogrodu będzie w 2011 polegał na poprawieniu tarasu południowego czyli części najbliżej dworu. Taras był wyżej niż oko trawnika południowego i łączył się z nim za pomocą schodków. Z tym że po latach ( minimum 80 ) cała skarpa tarasu zaczęła zlewać się z trawnikiem, a schodki rozjeżdżać na skutek słabych fundamentów i ubytku ziemi która je trzymała w pionie.
Do tego resztki altany i krzewy o wątpliwej urodzie powodowały że widok tarasu był zupełnie nieczytelny.
Etap drugi: Wyznaczenie granicy nowej skarpy.
Taras trzeba było trochę przesunąć względem jego poprzedniej granicy. Niestety by wylać fundament pod porządny murek oporowy konieczne było poszerzenie tarasu o 70 cm. Bo na trasie wzdłuż starej granicy zaległy rury od kanalizacji. Ehhh ta współczesność.

Etap trzeci: Kopanie rowów na fundament.
To męska rzecz, nie wtrącam się do głębokich dołków, choć w trakcie tej fantastycznej budowy miewam własne ;) .
Wytyczone fundamenty rozszerzają się ku głównym schodkom.

Schodki też wymagają solidnego remontu. By doprowadzić je do stanu świetności trzeba by je było rozebrać i zbudować jeszcze raz na solidnym fundamencie, ale to nie wchodzi w grę. Co więcej z zewnątrz były pokryte jakimś "szlachetnym" z wyglądu tynkiem betonowym. Niestety ten tynk popękał i odłazi a ja nie wiem jak go powtórzyć by znowu schodki były takie gładkie i eleganckie....

Przepis na tajemniczy ogród

2011-09-30T13:34:00.000-07:00

Banalny! najbardziej banalny jaki tylko można sobie wyobrazić.... nic nie robić przez minimum jeden sezon! Proste prawda?
Kto w dzieciństwie czytał "Tajemniczy ogród" na pewno wyobrażał sobie widok jaki ujrzała Mary kiedy otworzyła furtkę zamkniętego na lata ogrodu za ceglanym murem. Czy był to widok podobny do tego?

To bardzo prawdopodobne że był... ale dziś nie będę skupiać się na fikcji literackiej a na ogrodzie, chciałoby się napisać, z krwi i kości... choć może to stwierdzenie nie bardzo pasuje do ogrodu.
No więc powyższe zdjęcia przedstawiają Ogród Południowy po sezonie bez wsparcia rąk ludzkich. Tak to wygląda jak nie wygląda, bo wszystko zarosło. Ale upadek na samo dno jest czasem bardzo potrzebny. Zaciera bowiem wrażenie że wszystko jest dobrze więc nie warto nic zmieniać.
Kiedy siedzimy w jakiejś przestrzeni i coś nam przeszkadza, często brakuje tej możliwości oderwania się i spojrzenia na nią z innej perspektywy. Dlatego ludzie udają się po poradę do architekta krajobrazu lub wnętrz by ktoś doświadczony, świeżym okiem przyjrzał się przestrzeni i nadał jej fajny wygląd. Ja niestety, mam inny problem z moim ogrodem... wiem co jest źle ale to co złe jest często nacechowane wspomnieniami, ma jakieś emocjonalne znaczenie i ciężko mi podjąć decyzję by to zmienić. A jeśli takich błędów narosłych przez lata jest całe multum to sprawa staje się bardzo skomplikowana. Tak własnie było z ogrodem Południowym do którego nie mogłam się zabrać. Półśrodki nie starczały na długo,a na poważne decyzje nie było czasu, pieniędzy i odwagi.
Już w 2009 roku zabrałam się za pierwsze poprawki, skasowałam część altanki z winorośli, zrobiłam porządek na trawniku południowym. Ale dalej problem tkwił w konieczności podjęcia radykalnych zmian, a dwa lata temu nie byłam dostatecznie zdeterminowana do działania. Cały 2010 widać było że praca z 2009 roku nie dała żadnych pożądanych efektów. Ogród jak nie wyglądał tak nie wyglądał. Inne części moczarowiska zyskiwały, chodziło się na spacery tu i tam, a ogród za domem (południowy) omijało dużym łukiem. Tej wiosny kiedy robiłam porządki podjęłam decyzję że czas coś zmienić. Drogi były dwie, jak już wspominałam: w ogóle nic nie robić lub zrobić rewolucje. Rewolucja wiąże się zawsze z kosztami więc czasem trzeba poczekać, a jak czekać to może własnie bezczynnie by nie było żal tego wysiłku wsadzonego w przestrzeń do wymiany.

No więc czekając na zmiany ogród zajmował się sobą, czyli rósł, obrastał i zarastał. Widać prawda?

To już zdjęcia archiwalne, pomimo że z początku września. A obraz postępujących zmian postaram się przybliżyć w kolejnych postach a mam o czym pisać bo uporanie się z tą dżunglą było prawdziwym wyzwaniem.

W poszukiwaniu inspiracji...Paris Paris

2011-09-27T16:37:00.000-07:00

Czasem trzeba przewietrzyć umysł i wypulić się gdzieś w siną dal.
Szczerze mówiąc sina dal nie jest taka sina a wręcz przeciwnie bardzo barwna i to pod wieloma względami. Nie ukrywam że podróż była mi potrzebna bardzo, ale może nie dokładnie w tym momencie. Choć w moim osobistym przypadku nie ma dobrych momentów bo zawsze jest coś... tym razem ogród.
Właśnie kiedy rozgrzebałam go, do granic możliwości i część roślin została w miarę delikatnie wykopana z ziemi. Wsiadłam w samolot i udałam się do kraju raju a bardziej miasta dla wielbicieli stylu i wielkomiejskiego blichtru.
A tam fiu fiu.... Francja elegancja ;) w stylu dość barokowym.
Ogrody Luxembourg

Otoczenie Louvreu i ogrodów Tuileries

Plac des Vosges

Tak szczerze to trudno powiedzieć bym szukała inspiracji do własnego założenia ogrodowego. Oczywiście jestem szalona ale nie aż tak...
Jedyne co rzuca się w oczy od jakiegoś czasu to dbałość z o zieleń. Kiedyś było z tym wiele gorzej. Odwiedzam to miasto od wielu lat i widzę że nastąpił pewien przełom. Wszystkie skrawki zieleni miejskiej ogrody i parki bardzo odżyły i nabrały blasku. Zmienił się też styl nasadzeń, coraz więcej jest w nich bylin i roślin jednorocznych. Wypływa to pewnie z faktu że łatwiej utrzymać, a w sytuacji pod bramkowej, wymienić kępę traw czy aksamitki niż wielkie drzewo które wymaga więcej pielęgnacji i jest bardziej kosztowne.
Widać kwiaty i trawy górą!!!
Coś nie coś z ulic i drobnych parków miejskich.

Smutna rocznica

2011-09-18T15:52:00.000-07:00

Dziś będzie trochę nostalgicznie.
Właśnie tego dnia w zeszłym roku odeszła jedna z najbliższych mi osób, która wywarła wielki wpływ na to jaka jestem. Moja babcia zwana rodzinnie Ajką.
To bardzo smutna rocznica, rocznica straty z którą dalej nie mogę się pogodzić. Ale nie do końca chce tu rozpamiętywać smutki. Wręcz przeciwnie, chce rozpamiętywać przeszłość która wpłynęła na kształt teraźniejszości.

Kiedy byłam małym szkrabem mnóstwo czasu spędzałam w mieszkaniu na starym Żoliborzu u dziadków. Z tym że gro czasu własnie z Ajką, którą całe młode pokolenie tak właśnie ochrzciło zmamienie z oklepanym i wydającym się bez wyrazu określeniem "babcia".

Ajka była kobietą stworzoną do życia w wielkim mieście. To była przestrzeń w której czuła się najlepiej, teatr, wystawa, swoje biurko przy którym czytała i pracowała. Te wszystkie detale i szczegóły od lusterka z Sophią Loren po zapach perfum czy migdałów w starym wielkim kredensie w jej salonie. Tworzyły niezacieralny w mojej pamięci wizerunek.
Tak więc obraz mojej Ajki w mieście był obrazem kobiety światowej, oczytanej, eleganckiej, pięknej i dumnej. Obytej ze światem i kulturą osoby o wielkiej osobowości. Ale ten obraz ulegał pewnym modyfikacjom, kiedy Ajka wkraczała do naszego ogrodu. Skrawek własnej zieleni to była jedyna niedogodność miasta jaka jej chyba przeszkadzała. Ale w naszym ogrodzie tej przestrzeni było chyba wręcz za dużo. I tak z damy w kostiumie i pantofelkach wskakiwała w letnią sukienkę w ogniste kwiaty i wydawała wojnę pokrzywom. Z uporem maniaka walczyła z napierającymi na ogrodowe peonie chwastami. Ale też posuwała się w swych działaniach wiele dalej! Prowadziła warzywnik!!! To były fantastyczne czasy kiedy mieliśmy dzięki jej pracy i uporowi własne warzywa! Marchew, pietruszkę, buraczki! Nigdy potem nie powtórzyłam sukcesu jej upraw.

Wkraczając do ogrodu za domem siadała na schodkach i po udanej kampanii wojennej z pokrzywą delektowała się widokiem wyrastających ze szczelin schodków fiołków.
To ona zaszczepiła we mnie miłość do kwiatów i ogrodu. Widziała go nawet wtedy, kiedy nikt po za nią, go nie widział i nie potrzebował.

Dziękuję jej za to wszystko co mi dała i czego mnie nauczyła i za to że zaszczepiła we mnie miłość do ogrodu i roślin. To dzięki niej dziś zamiast zastanawiać się na jaki kolor pomalować paznokcie, zastanawiam się co zrobić by było pięknie wokoło mnie, by nie zmarnować tego co dostałam od losu.

Kiedyś tłumaczyła mi że jak umrze będzie na mnie patrzeć z fioletowej chmurki i mam nadzieję że patrzy i jest dumna.

Wodne nimfy

2011-09-14T10:34:00.000-07:00

Nim wkroczę do ogrodu południowego zbieram siły, snuje się po ogrodzie i odwlakam nieuchronne prace które nadmną wiszą. I tak doszłam do wniosku że jak na moczarowy ogród mało piszę o bagiennych roślinach.
W sumie część wodna mojego ogrodu jest bardzo dzika i zdominowana przez roślinność rodzimą.
Ale w tym gąszczu są też perełki.
No i te perełki teraz wchodzą w fazę kiedy prezentują się najpiękniej.

No właśnie lilie wodne. Jak można o nich nic nie wspomnieć....
Problem w tym że nie mam do nich szczęścia! I wiosną przeżyłam duży zawód....
W zeszłym roku postanowiłam zakupić stare odmiany tych pięknych roślin. Długo się namyślałm jakie wybrać. Musiały być to rośliny przeznaczone do naturalnych zbiorników wodnych, czyli największe, wytrzymujące na sporych głębokościach...
Wiosną pojawiły się 'Attraction' odmiana o amarantowych kwiatach, 'Marliacea Albida' biała, 'Marliacea Rosea' lekko różowa i Marliacea Chromatella o kwiatach kremowych określanych jako żółte. Wszystkie odmiany z początków XX wieku.
Posadzone w mulistym dnie Podkowy rosły jak szalone. W lato 2010 kwitły obłednie i w sumie aż do października cieszyłam się ich bajkowymi kwiatami..
Wiosną odkryłam że coś jest nie tak jak powinno. W maju na powierzchni wody ledwo pojawiały się liście Marliacea Chromatella, które są dość charakterystyczne bo nakrapiane.
I po szybkiej akcji w woderach wyszło na jaw że większość kłączy zgniła... Zmarzły? Sama nie wiem.
Co ciekawe, własnie Marliacea Chromatella uważana jest za najdelikatniejszą odmianę z tych które kupiłam w zeszłym roku. Więc jeśli miał jej zaszkodzić mróz to chyba powinna pierwsza zakończyć żywot.
A tu...

Kiedy grążele już przekwitły i zawiązały nasiona, one dalej kwitną.

Do tego wytwarzają piekne wielkie liście.

Marmurkowy wzór jest dość uroczy, ale widać go tylko na młodych liściach. Po za tym mam z niego marną uciechę bo lilie rosną z dala od brzegu.

i cudne kremowe kwiaty które aż świecą z ciemnej tafli wody. A jakie piękne mają wnętrza kielichów.

Szkoda że lilie tak się nie popisały. Nie odkupiłam wszystkich odmian. Poczekam jak po kolejnej zimie wyglądać będą mojej lilie. Choć stawu w stylu Giverny czyli ogrodu Moneta, raczej mieć nie będę. Jestem tochę zawidziona, bo myślałam że rośliny będą się u mnie czuły dobrze i rosły świetnie a tu taka niespodzianka.
Dla porównania grążele i gąszcz ich liści. Widać że jest im już ciasno bo liście wyrastają ponad wodę.

Ale kosmos!

2011-09-08T14:54:00.000-07:00

Tu kosmos i tam kosmos... wszędzie kosmos.
Dziś trochę o kosmosie ogólno-życiowym i o tym który rośnie na miedzy.
Po pierwsze, mam dzień z kubkiem herbaty, laptopem ( lub do wyboru książką lub czasopismem ) i kołdrą. Czyli podstawowy zestaw leniwca oraz chorego, a ja dziś w tej drugiej wersji. Pogoda Nas po prostu rozpieszczała! 13 stopni wiatr i deszcz... cóż za letnia rozpusta! Ta rozpusta zaowocowała przeziębieniem, a to z kolei, dniem leniwym. Oj taki czas też cenny. Dzięki temu mogłam zajrzeć tu i tam, siam i owam i natknąć się na miłe słowa o swoim blogu w Drugiej stronie ogrodu u Megimoher. Bardzo dziękuje i niezwykle mi miło.
Cieszę się że grono czytelników bloga się powiększa! Bardzo dziękuje za komentarze! Mam wtedy motywację by wynajdywać kolejne tematy, pisać, focić i klecić tego bloga po godzinach i w przebłyskach wolnego czasu ;) A z wolnym czasem było ostatnio bardzo kiepsko. Powodów było kilka ale jeden z nich opiszę za niedługo w rubryce "stara oranżeria". Wiem że tam jeszcze pusto i cicho ale liczę że to się zmieni, bo dociągnęłam pewien etap do końca.
Co do czasu przyszłego to w tym roku pewnie padnę trupem, ale zabiorę się za ogród południowy. Z pewnością będzie co opisywać. Dojrzałam już do poruszenia tego trudnego kawałka przestrzeni. A to dopiero będzie kosmos!!! a właściwie kosmiczna ilość pracy. Można określić że to co się tam dzieje to ogrodowa czarna dziura, która wchłonęła cały układ roślin i zamieniła go w nicość. Teraz powrót do ogrodowej normalności zajmie całe lata świetlne (jak już się trzymać kosmicznej terminologii ) Mam nadzieję że tym razem uda się jakoś opanować sytuację roślinną i zapanuje tam upragniony przez mnie ład.

A jak chodzi o Cosmos w ogrodzie. Ten ma się świetnie. Jestem ciekawa jakie ma nazwy ma w innych regionach Polski ale u nas ma łatkę warszawianki. Cóż żeby wszystkie Warszawianki miały tyle uroku co on...

Jest słodziutki, od koperkowych liści po urocze talerzykowate kwiatki. W swojej prostocie i delikatności. No ale żeby robił wrażenie musi rosnąć w sporej grupie. Wtedy można docenić jego piękno, bo pojedyncza roślina zupełnie nie wygląda.

Mam całe poletko zwyczajnego prostego Cosmosu ale wysiałam też pełny, który najpiękniejszy jest chyba w odmianie białej (zdjęcie prezentowałam kilka postów wcześniej)
Pełny w kolorze amarantowym.

i jego zwyczajni pobratymcy.

Czy złość piękności szkodzi?

2011-09-06T23:52:00.000-07:00

Dość zamaszystymi krokami zbliża się ostatnia z barwnych pór roku czyli jesień. W tym razem chyba ciut szybciej niż normalnie. A oto dowód....

No wiecie państwo! już z samego początku września kasztany spadają .... buuuuu co za lato, które bądź co bądź jeszcze mamy.
W sumie powinnam się ucieszyć bo tak jak wczesną wiosnę, lubię też jesień, która niesie dynamiczne zmiany w przyrodzie. Ale zawsze mi żal że ciepłe dni ustępują chłodnym, wręcz zimnym nocom. Dla mnie to sygnał że czas się zabrać za pracę nad przyszłym wyglądem ogrodu. I zignorować już to co się w tym roku nie udało lub nie wygląda, na rzecz kolejnych lat.
Jakoś tak wyszło że wszystkie rabaty jakie zakładałam w ogrodzie powstawały jesienią a tak dokładnie od sierpnia. Cały niesprzyjający ogrodowi okres zimy można snuć wizje, co z tego wyrośnie. To naprawdę świetny lek na jesienno-zimową "deprechę".
W tym sezonie nie powstaje żadna nowa wielka kompozycja. Jedynie uzupełniane są te które już istnieją. W małej szklarni kipią już z doniczek byliny które wyraźnie marzą by znaleźć nowe obszerne lokum.
Ale zaczynając od początku. Pisałam już wcześniej że jestem zadowolona z wyglądu i kondycji rabaty nad Podkową i że rabata Oranżerii wymaga poprawek, bo zbyt szybko powiało nudą i pustką w znacznej jej części.
No i tak któregoś razu, mijając po raz kolejny sfatygowane tegoroczną aurą rośliny, wstąpił we mnie ogrodniczy diabeł i....

To była szybka akcja, wyleciała szczeć która raczyła się położyć na innych roślinach, pożegnałam się ze starą dziewanną. Kłosowiec który nie zachwycał pokrojem ani kwiatami zmienił adres zamieszkania a wszystko co już przekwitło zostało przycięte. Po takiej interwencji zrobiło się jakoś lepiej, bo pokładające się po sobie rośliny po prostu wyglądały fatalnie. Jeszcze to i owo zostało przesadzone i zrobiło się sporo miejsca. A nowi lokatorzy tylko na to czekali.

No właśnie w małej szklarni czeka cała armia nowych sadzonek które powinny w większości przed zimą znaleźć się w ogrodzie. No więc nie pozostaje nic innego jak szykować im miejsce.
Malwy w doniczkach są malutkie ale w gruncie szybko tworzą piękne rozety liści.

tu nowa dziewanna

To samo tyczy się innych roślin

Tak więc szukając miejsca dla tegorocznego przychówku, robię porządki gdzie się da. Patio, które do niedawna było bastionem roślin jednorocznych przeszło gwałtowne sprzątanie, na rzecz nowych nasadzeń.

W efekcie tych działań przemieściłam też część bylin, które nie sprawdziły się w miejscu w którym rosły. Firletkę zniknęła z patio z dwóch powodów, jej kolor kwiatów źle się komponował z resztą rosnących tam roślin, szczególnie różami. A po za tym rosła słabo i wyglądała mizernie.

Część roślin jak np. liliowce, pomaszerowały na nowe miejsca by urozmaicić inne kompozycje ogrodowe.

A jak już coś się wykopie to trzeba coś wsadzić. Sadzonki wysianych w tym roku bylin ślicznie się ukorzeniły i są już gotowe na posadzenie do gruntu.

Najlepiej wybrać, na takie działania ogrodowe, dzień pochmurny i chłodniejszy. Rośliny dokładnie podlać przed posadzeniem, zanurzając na 10 minut w kubełku z wodą całą doniczkę. A następnie wsadzić na wybrane i przygotowane stanowisko.
W sumie w tym sezonie najwięcej sadzonek zamieszka na drugim zagonie rabaty Oranżerii. Zmienią rosnące tam rośliny jednoroczne. To posunięcie ma swoje plusy i minusy. Bo jednak byliny szybciej przekwitają i wchodzą w okres jesiennego spoczynku niż niektóre jednoroczne, które do mrozów kwitną. No cóż ale założenie jest założeniem więc już nastąpiła częściowa zamiana miejsc.

Co prawda posadziłam część roślin kwitnących późnym latem, jak jeżówki, słoneczniki bylinowe czy rudbeckie, więc liczę że jednak nie będzie tak źle z tym założeniem w okresie jesieni.

W Alejce do powozowni też zamieszkała pewna partia bylin cieniolubnych. Postanowiłam rozprawić się z okazałą kępą pokrzyw i jasnoty która rozprzestrzeniała się na końcu basenu.

W zamian za tą wątpliwą dekorację dodałam trochę host i parzydło leśne oraz rutewkę, orlik i naparstnicę. Czyli mój cienioznośny zestaw podstawowy.

Zobaczymy jak rośliny dadzą sobie tu radę. Bo pokrzywa była tu piękna więc ziemia raczej z tych lepszych i sprzyjających. Ale już to tak bywa że pokrzywa rosła świetnie a coś bardziej przemyślanego może nie koniecznie być równie zadowolone z miejsca. Znowu na efekty trzeba będzie poczekać przynajmniej z jeden sezon.

W tym roku sadzenie idzie mi wyraźnie opornie. Bardzo dużo roślin czeka jeszcze w doniczkach na swój moment a ja się zabieram do tych prac jak do jeża ( i to nie mojego ;) ) czekają iglaki i część zamówionych wiosną "rarytasów" i mnóstwo bylin wyhodowanych z nasion. Nic tylko łopatka w łapki i kopać, kopać i wsadzać. Ehhh pracowity czas się szykuje.

Ogrodowi giganci

2011-08-31T11:49:00.000-07:00

Stoi słonecznik na słoniowej nodze i głowa mu ciąży. Ciężka to głowa, bo pełna następnych potencjalnych słonecznych pokoleń.

Uwielbiam te wielkie słoneczne rośliny. Największą radość sprawia mi widok całych pól słoneczników!
W tym roku by zasłonić, konstrukcję starej niepotrzebnej szklarni posiałam rząd słoneczników, by nie było nudno pomieszałam jadalne z ozdobnymi i dodałam im równie "wielkiego kolegę" niecierpka gruczołowatego.
Naprawdę fajnie razem rosły i wyglądały na zgrany wizualnie duet, każdy z nich osiągnął ponad 3 metry i trzeba było głowę zadzierać do góry by je obejrzeć.

Niestety po moich słonecznikach widać już zbliżającą się jesień. Większość z portretowanych przez mnie piękności, z kwiatów zamieniła się w zwisające w dół plafony pełne nasion. Zaczęły im nawet z lekka żółknąć liście. Ehhh jesień się zbliża...
Cieszę się że wpadały mi w obiektyw bo będę miała słoneczną pamiątkę po nich na zimę, zresztą nie tylko ja. W tym roku zbiorę nasiona na wysiew przyszłoroczny i dla ptaków na zimę. Więc wszyscy będą mieli radość z tych słoneczników. Piękne z pożytecznym.
Co do piękna...jakoś nie mogę się do końca przekonać co do odmian ozdobnych o kwiatach w kolorach rdzawych. Żółty, najbardziej klasyczny wydaje mi się najpiękniejszy. Żałuje że nie chcą rosnąć bliżej domu, jest dla nich zbyt cieniście, bo wyglądałyby pięknie na ciemnym tle szalunku. Ale na tle nieba też są piękne, chyba nawet najpiękniejsze.

Portrety słoneczników

Drugim gigantem jest wspomniany niecierpek gruczołkowaty.
To przybysz z Azji, ale rozgościł się w Polsce już parę lat temu i jego obszar występowania ciągle rośnie. Kiedyś moja mama przywiozła go znad jakiegoś rowu by mi pokazać jego ciekawe kwiaty. I wtedy się wysiał, najpierw stworzył gąszcz wokół kompostownika a potem przeniosłam go w różne miejsca ogrodu. Dosłownie upycham go gdzie się da. Rośnie dobrze w półcieniu i na słońcu, choć w upalne dni mdleje i prezentuje się wtedy kiepsko. Dorasta w sprzyjających warunkach nawet do 4 metrów i pięknie się rozgałęzia.
Ma też piękne duże różowe kwiaty które są oblegane przez owady, głównie trzmiele.
No i te łodygi! Grube, mięsiste, ale puste w środku jak dla mnie bardzo ozdobne.

nogi jak u słonia

A kwiaty bardzo subtelne

Jedyną wadą tego wielkiego stwora jest tępo w jakim się rozsiewa. Z jednej rośliny w następnym roku mamy całe poletko kolejnych, ale jak uszczypuje mu się zawiązki nasion to problem mamy z głowy. Ale trzeba się z tym spieszyć, bo dojrzałe torebki nasienne strzelają po dotknięciu a nasiona tą metodą lądują nawet parę metrów dalej.

Dziewięćsił, kolczaści agresorzy osty i ich subtelni sąsiedzi bodziszki

2011-08-22T14:00:00.000-07:00

Ostatnio odwiedził mnie sąsiad, bardzo życzliwy starszy pan. I patrząc na otoczenie ogrodu, składające się głównie z chwastowiska po uszy, rzekł do mnie.
"- Aniu może zaczęłabyś hodować byki? One zjadłby te wszystkie zielska i odrazy byłoby porządniej wokoło"
Hmmm grząski temat, trudno bowiem starszemu panu o wyraźnie gospodarskich zwyczajach tłumaczyć że: ta pokrzywa to dla motyli, nawłoć dla trzmieli, a oset dla szczygłów na zimę i to wszystko po to by była bioróżnorodność na terenie.
Nawet nie warto próbować. No i wtedy przypomniałam sobie o tajemnej broni pastwisk, kolczastym agresorze którego nic nie chce jeść!! O oście !!!
-"Panie sąsiedzie tu się nie da hodować byków bo tu rośnie mnóstwo ostów! Byki nie jedzą ostów"
-"No to prawda" zasępił się sąsiad "Wszędzie go tu pełno"
A trudno teraz nie zauważyć ostów które weszły w fazę rozsiewania swoich puchatych nasion i są tak nadęte że wydaje się że jest ich dziesięć razy tyle ile jest naprawdę. Jeden z typowych obrazków sierpniowych to puszki unoszące się w powietrzu.
- "Osty je tylko rusałka osetnik" dodałam.
Sąsiad który na hasło "rusałka osetnik" zrobił minę jakbym opowiadała nawiedzone historie o duchach, szczęśliwie zakończył drażliwy dla mnie temat, porządkowania do granic możliwości przestrzeni wokoło domu.
Gdyby nie zarośnięta miedza, gdzie można by było zobaczyć taki piękny widok?

Lubie ostrożeń polny za ten widok który jest dla mnie taką pocztówką dojrzałego lata.
W Moczarowym ogrodzie najwięcej popularnych ostów rośnie na przesmyku nad Podkową. Lubie widok ich fioletowych kwiatów, które chętnie nawiedzają owady. Bronią też swoimi kolcami dostępu na wyspę jak najlepsza straż przy bramie. Są tak powszechnie nielubiane i nietykane przez zwierzęta że stanowią dobrego kompana dla delikatniejszych roślin. Na przesmyku obok ostrożeni rosną bodziszki. Przy najeżonym ostrogami obrońcy delikatny, subtelny bodziszek może czuć się naprawdę bezpieczny. Kto będzie się narażał na kontakt z kolcami by go skonsumować?
W tym roku bodziszki bardzo długo kwitną i teraz ciągle obsypane są kwiatami, widocznie w lipcu było im za zimo by swobodnie rozchylać płatki i kończą ten proces teraz.
Dzięki temu mogę podziwiać takie cudne widoki..

Teoretycznie bodziszki które zamieszkują groblę to chwasty, ale za to jakie piękne! Mają naprawdę mnóstwo pięknych błękitnych kwiatów i ładne powycinane liście! Naturalna i piękna z nich bylina. A co najważniejsze niczego odemnie nie oczekująca. Jak dla mnie bomba.

Bodziszkowa aleja z furtką na wyspę

A tu inny oset, też bardzo ozdobny "dzikusek"(chwast).

W promieniach zachodzącego słońca. Symbol lata, ale nie takiego "plastikowego", łatwego i bezmyślnego, tylko lata dojrzałego z elementem zadumy nad upływaniem czasu.
Trudno się dziwić ze przy tak misternej budowie łodyg, liści i kwiatów, mistrzowie secesji często sięgali po motyw ostu.

Tuż obok na rabacie rośnie inna kolczasta piękność.
Dziewięcsił.

To roślina wyjątkowo ozdobna o wielkich "kwiatach" siedzących na kolczastych rozetach liści.
Kwiaty otwierają się przy słonecznej pogodzie, w nocy i nad ranem pozostając zamknięte.

W zeszłym roku, dziewięćsił zakwitł dokładnie w momencie kiedy przerosło mnie wiele spraw życiowych, zabierając mi pokłady mojej energii życiowej. Od tamtej pory mam do niego wielki sentyment i jego nazwa nabrała dla mnie innego wymiaru. Co więcej zakwitł mi wtedy pierwszy raz, choć rośnie dość długo w ogrodzie. Ale stanowisko na rabacie nad Podkową wybitnie mu pasuje. Ma tam upragnione słońce i przepuszczalną glebę ze żwirem.

Wielkie poblakłe słońce.

pąk, niby niewinny ale bardzo nieprzystępny.

Długi spacer w letni słoneczny dzień

2011-08-19T12:28:00.000-07:00

Odwiedziły nas ostatnio słoneczne dni. Zrobiło się tak miło, zupełnie jakbyśmy mieli lato!
Przy tak sprzyjających okolicznościach natury warto zrobić drobny rekonesans w okolicy.
Na wstępie ogród północny, skąpany w miłym cieniu. Po lipcowym zastoju, wróciło trochę koloru, w ogrodzie różanym kwitnie co nieco. Na trawniku rozkwitła budleja, ściągając w swoje okolice trochę motyli.
Ale ogród zdaje się być taki zanurzony w letnim uśpieniu. Jest teraz taki cichy i spokojny. Do niedawna rozbrzmiewał głosami ptaków które teraz ucichły. Czuje się przedsmak jesieni...

Po deszczach trawnik we wzorowej kondycji jak miękki zielony dywan.

Z ogrodu Aleją do powozowni z wolna posuwamy się wgłąb zielonych salonów, tu drugi raz kwitnie złotlin japoński, róże oraz kobea na słupie, która pierwszy raz w tym roku zapragnęła również piąć się po okolicznych krzakach.

Przed powozownią skręt w prawo w strefę słońca.

Ogród nad Podkową ma się w tym roku bardzo dobrze. Wszystko pięknie kwitnie, byliny nie kładą się pod swoim ciężarem. Rabata jest jak spod igiełki, jak rzadko mi się udaje. Na stawie rozprzestrzeniły się lilie wodne i grążele, które w tym roku mają naprawdę imponujące liście.

A z bliska, dominują kolory dojrzałego lata czyli zółty, odcienie ceglaste, róż i domieszka fioletu.
Kończą kwitnienie liliowce, które wszędzie już przekwitły a tu jeszcze nie.

W różu floksy i perowskia

oraz sadziec z wyczekiwanym motylem Rusałką osetnikiem.

Pomarańczowe akcenty też się znajdzie, szczególnie wśród roślin jednorocznych
Nagietek

lub aksamitka

Znad Podkowy rzut beretem jest ogród oranżerii więc i tu warto zajrzeć.

Ogród gaśnie... moje przewidywania że coś za szybko się rozwijał na wiosnę, by zachować fason do jesieni, były trafione. Pierwszy zagon, wzdłuż oranżerii tchnie jesienią, drugi obsadzone jednorocznymi pięknościami ratuje honor obu.

Tu na zdjęciach jeszcze krwawniki trzymają jakąś formę. Ale niestety zaczynają przekwitać co za tym idzie czernieć. Jeżówka jakoś też coraz mniej obfita. Ehhh zaraz powieje nudą i jesiennym smutkiem jak coś nie zacznie kwitnąć, a chyba nie ma już co. No astry, no i firletka po przycięciu zbiera się do powtórki. Jak dobrze że niektóre rośliny tak reagują na przycinanie. Ale to trochę mało...

Nawet scabiosa zamieniła piękne kwiaty na urocze "owoce"

Cosmidium

W tym roku posiałam dynie. Takie zupełnie jadalne i liczyłam na obfity zbór jesienny. Ale moje dynie jak wylądowały pomiędzy roślinami ozdobnymi poczuły się nie jak warzywa! Całe lato pięknie kwitły, wystawiając do słońca swoje okazałe złote kielichy! Były tak ozdobne że liliowce przy nich bladły. Za to z owoców tych popisów jakoś ni widu ni słychu.... może doczekam się dwóch dyń z tego morza kwiecia!

Na patio zapachniało barwami patriotycznymi...
Zakwitł Czerwony kapturek i Cosmos o kwiatach pełnych które przypominają mi spódniczki tancerek klasycznego baletu.

Rodochiton - Rhodochiton

2011-08-14T13:45:00.000-07:00

Potencjał pasji ogrodnika można poznać po zawartości jego ogrodu. Dziś przedstawię roślinę dla prawdziwych zapaleńców, która swoimi wymogami i wyglądem zadowoli najbardziej wybrednych, a mam na myśli Rodochiton.
Po pierwsze roślina jest dość rzadko spotykana i zdobycie sadzonki to prawdziwa sztuka, pozostają nasiona które też trudno w Polsce kupić. A jak już się je zdobędzie to dopiero zaczyna się zabawa.
Ale zacznę od początku mojej przygody z tą rośliną. Wracając do poprzedniego postu postawiłam sobie za zadanie w tym roku przetestować wszystkie pnącza możliwe do wyhodowania z nasion. I tak trafiłam na Rodochiton. Ale informacje o nim były raczej szczątkowe, co już dało mi do myślenia że to trudny zawodnik. Ale na zdjęciach bardzo mnie zaintrygował, a ciekawość to pierwszy stopień do piekła...no i się zaczęło.

Rozdział Pierwszy: Nasiona.

Po długiej walce znalazłam sposób by je dostać. Mówisz masz w necie znajdziesz wszystko. Wrodzona ostrożność kazała mi zamówić więcej niż jedno opakowanie. To był bardzo dobry ruch taktyczny i mały krok do sukcesu.
Kiedy przesyłka wylądowała w moich rękach, od razu zbadałam zawartość opakowania z nasionami! Cóż to była za rozpusta w środku.....całe 6 nasionek wielkości ziarnek piasku. Wow! Jak to w ogóle zasiać??? z użyciem lupy?

Rozdział drugi: Wysiew.

To była nierówna walka by każde nasionko wylądowało w osobnej doniczce z przygotowaną specjalnie mieszanką ziemi. Całe dwa opakowania łącznie 12 nasionek zaległo w ziemi, czas start i zaczęło się oczekiwanie na młode siewki. Po 4 tygodniach nerwowego zaglądania do doniczek, ciągle nic się nie zmieniło. Wtedy z zapasów wyciągnęłam 3 opakowanie, zachomikowanych nasionek. Jak nie chcecie po dobroci to użyję podstępu, pomyślałam sobie. W ruch poszły narzędzia laboratoryjne, na zwilżonej wacie w równych odstępach poukładane mikro nasionka wylądowały w małym przezroczystym pojemniku. Tak przygotowany preparat zaparkował przy kaloryferze. Tu zdaje się Rodochiton poczuł się doceniony i zaczął nieśmiało kiełkować po 10 dniach. Wykrycie tego faktu było niezwykle trudne, bo na białej wacie jego białe korzonki, były widoczne jedynie pod szkłem powiększającym, ale się udało. Tak skiełkowane rośliny z kawałkami waty trafiały kolejno w doniczkach z ziemią do wysiewu, ale pod folię. Po tygodniu wyglądały już zupełnie zachęcająco, jak normalne siewki ;)

Rozdział trzeci: Uprawa.

Jak maleństwa raczyły ożyć wszystko szło już raczej zgodnie z planem. Rosły sobie w doniczkach aż wylądowały najpierw w inspekcie a potem już w swoich dużych donicach.
Jak rosną? No cóż widziałam bardziej dynamiczne rośliny. Rodochiton jest raczej małym pnączem do 1,5 metra. Ale nie wysokość którą już osiągnął jest problemem, a raczej gęstość, takie raczej rachityczne to pnącze. Może nie lubią zwyczajnej ziemi ogrodowej o obojętnym odczynie? może za mało je nawożę? Wszystko jest bardzo wysoce prawdopodobne ale jednak najbardziej to, że on tak po prostu ma, taka jego natura.

tu dla przykładu udaje że zadusił drzewo ;) wszystko jest kwestią punktu odniesienia....

Rozdział czwarty: Odwieczne pytania.

Czy było warto?
Odpowiedź brzmi TAK!
Dlaczego? A no z paru powodów. Chciałam go zobaczyć na żywo i ogromnie się ciesze że się udało. Po za tym mimo że jest drobny i delikatny wszystko ma ozdobne. Kwiaty są duże, bardzo oryginalne zarówno z kształtu jak koloru. Po przekwitnięciu pozostaje różowa osłonka w której rozwijają się nasiona, sama w sobie bardzo ładna i imitująca kwiat. Kwiatów zawiązuje mnóstwo i nawet drobna roślina jest nimi zauważalnie obsypana. Kolejnym atutem są liście która wybarwiają się na podobny kolor jak jak wspomniane "osłonki" i są różowe. Całość prezentuje się naprawdę fajnie, tyle że jest bardzo drobna. Ale to pewnie można zniwelować sadząc większą ilość roślin w jednej doniczce. Tylko z tym tempem uprawy może się to okazać trudne.

Liście

Kwiaty

Pączki

Pnącza, pnącza czyli co się wije i kwitnie w oranżerii z bliska

2011-08-11T12:15:00.000-07:00

Oranżeryjna dżungla w której brakuje tylko małpy (chyba że to ja ;) ) nie jest taką bezimienną zieloną masą, jak to się wydaje na zdjęciach które ostatnio wstawiłam. Cała ta zieloność uczestniczy w eksperymencie pod tytułem "kto tu wytrzyma najdłużej" No i mamy pierwsze efekty i wnioski.

Oryginalnie dwa pnącza same się wytypowały w konkursie. To chmiel i winorośl. Przed "wielkim remontem" to one właśnie zajmowały budynek i wyglądały na bardzo zadowolone. Gdyby nie było im dobrze w takich warunkach to pewnie by się nie wysiały i nie osiągnęły takich imponujących rozmiarów.

Chmiel zresztą nie próżnuje i właśnie okrył się masą delikatnych kwiatów i pewnie zaraz obsypie się szyszkami.

Winorośl zaś korzysta ze sprzyjającej dojrzewaniu temperatury i południowej wystawy.
Chyba powinnam się nauczyć robić wino bo z takiego dogodnego stoku może być naprawdę smakowite.W ogrodzie jeszcze zielone a tu już wybarwione na atramentowe odcienie.

No i tu kończą się "sprawdzone rozwiązania". Reszta roślin to moja fantazja, więc różnie z ich chęcią do współpracy.
Skupię się jednak tylko na jednorocznych "eksperymentach" pozostawiając czas pnączom wieloletnim by mgły zaprezentować na co je stać w przyszłych latach.

Lokata nr. 1
Fasola ozdobna.
Na początku marudziła, potem dopadł ją przędziorek ale i tak wykazała się wolą walki i teraz osiągnęła szczyt, dosłownie! Ma 6 metrów, ładne liście i dużo kwiatów. Można ją dostrzec wśród chmielu na drugim zdjęciu. Tu z bliska.

Jako jedyna wytrzymała też konkurencję z chmielem i rośnie razem z nim w donicach w podłodze. To prawdziwy wyczyn! Inne rośliny nie mogą się pochwalić takim wynikiem.

Lokata nr 2.
Tykwa!
Myślę że za miesiąc uplasuje się na lokacie 1. Dostała turbodoładowania, i rozrasta się tak dynamicznie od kilku dni że przyrosty ma po 50 cm dziennie!!!
To zdjęcie jest już nieaktualne, mimo że sprzed kilku dni. Bo tykwa jest już dawno pod samą kalenicą a do tego się porozgałęziała więc obrosła wszystko łącznie z lampą...

Co do uroków tej rośliny to nie spodziewałam się że ma takie duże i ładne kwiaty. Ale coś nie chce zawiązywać owców, obumierają. Dziś odkryłam kolejne zawiązki i może te będą chciały rosnąć? Zobaczymy, choć wydaje mi się że wciąż jest za zimno dla tej rośliny i stąd te problemy.

Jest wyjątkowo fotogeniczna nawet jak przekwitnie.

Lokata nr 3
Kobea.
W sumie to powinna być poza konkurencją. Posadziłam jej sporo i teraz wszędzie jej pełno. Obrosła cały tył oranżerii. Wspięła się po winorośli tworząc z nią uroczy duet. Dała mnóstwo pięknych i zdrowych liści. Przędziorek jej nie konsumował. No ideał... Ale nie od razu było tak fajnie. Najpierw rosła, potem długo stała w miejscu. Zdaje mi się że nie znosi upałów więc w lipcu nareszcie drgnęła w górę. Jak już rośnie to w oczach ale tylko tam gdzie jest bardziej wilgotno i cieniście. To mnie nie dziwi bo wiem że lubi półcień i zimne zacienione korzenie, ale mimo dobrych warunków słabo kwitnie. Jak na taką masę zieleni kwiatów nie ma tak wielu, może jeszcze muszę poczekać...
Fioletowa

biała

Tu w tandemie z Wilcem, który zajmuje lokatę nr 4.
Za piękne liście, silny wzrost i duże kwiaty. Tylko dlaczego one tak szybko przekwitają!!! Po południu pozostaje po nich wspomnienie a właściwie zwinięte pąki. Kiedy miałabym ochotę się nimi cieszyć w drugiej połowie dnia, to mogę o tym zapomnieć...

Wyjątkiem jest ta odmiana.

Kwiaty wielkie i cudnie niebieskie, wytrzymują znacznie dłużej niż u poprzednika.
Ale on akurat jak na razie zaliczany jest do wielkich porażek. Rośnie świetnie ale zakwitł raz! to ten piękny kwiat ze zdjęcia. Narobił mi smaku na błękitny raj a potem nic. Wielka szkoda....
To samo się tyczy fasolnika egipskiego który zachowuje się dokładnie tak samo...
Może w oranżerii jest za żyzna ziemia?

Inaczej sprawa ma się w doniczkach stojących na parapetach. Rosnące w nich rośliny to trochę inna grupa pnączy, o mniejszych gabarytach.
Tu pozycję nr.1 zajmuje Azarina. Do tego roku nie znałam tej rośliny, ale wiem że będę do niej wracać. Jest cudna! początki były trudne, nie chciała mi kiełkować, dużo siewek padło. Ale te które wyrosły mają po 2,5 metra i są oblepione kwiatami w kolorach fioletowych, lilaróż i białych. Kwiaty ma okazałe, mimo że jest raczej drobnolistna. No i odmiany barwne różnią się pokrojem.

Druga lokata Tunbergia
W tym roku nie zachwyca, bo sfatygował ją przędziorek, ale i tak ładnie oplotła słupy.

Wysiałam kilka odmian ale wzeszły tylko dwie. Różnica jak widać:

No i jednak wolę tą z ciemnym "oczkiem" jest bardziej wyrazista. Żałuje że nie wzeszła mi biała, i żółta. Razem z Azariną tworzą bardzo fajne połączenie kolorów, do tego są podobnych gabarytów.

Z resztą dobrym towarzyszem dla obu roślin okazał się wilec pierzasty.

Naczytałam się o nim niepochlebnych rzeczy na forach ogrodniczych ale sama nie narzekam. Wydaje mi się że kiedy na niego nie pada jest dużo wytrzymalszy niż normalnie. Dopiero teraz zaczął się rozrastać i kwitnąć. Późno ale dobre i to.

Jest bardzo delikatny i drobny, jako pnącze nadaje się do donicy stojącej gdzieś blisko, wręcz pod samym nosem, bo takich tycich kwiatków mimo intensywnego koloru prawie nie widać.

Mam go jeszcze w odmianie białej, ta jest jednak chyba tylko dla koneserów lubiących tak bardzo subtelne i ledwo widoczne piękno. Jest bardzo elegancki ale w takim kolorze niestety prawie go nie widać. Postaram się zebrać z niego nasiona bo trudno go kupić, a doceniam jego urodę, Marzy mi się w parze z białą Tunbergią...może za rok.

Na koniec nasturcja kanadyjska i powój.
No cóż nasturcja dopiero zakwitła, ale jej oranżeria nie pasuje i do tej pory strasznie chorowała i wyglądała nędznie. Teraz ciut lepiej.

Powój trójbarwny

Trudno go nazwać pnączem, chyba że bardzo krótkim. Ale kwiaty ma w imponującym kolorze.

Do kompletnych klap należy zaliczyć tegoroczną próbę uprawy Miny i Pałczatki. Nawet nie ma czego fotografować. W zeszłym roku rosły świetnie, trochę jednak tracę cierpliwość do nich.

Nad jednym pnączem, pochylę się ciut dłużej następnym razem...bo jest warte szczególnej uwagi ;)

A i tak generalnie ideał sięga bruku, na koniec.

Oranżeria pęka w szwach!

2011-08-07T13:22:00.000-07:00

Dawno nie opisywałam tego co się dzieje w oranżerii. A chyba warto tam zajrzeć, bo dużo się tam zmienia.
Po pierwsze pnącza eksplodowały....

Nie wiem czy jest to zasługa pogody czy nawożenia ale po stagnacji w czerwcu, nagle w lipcu ruszyły jak oszalałe. Czy wcześniej było im za gorąco? a może za sucho, tego nie wiem. Teraz czasem po monsunowych deszczach woda podsiąka i wręcz wylewa się z donic w posadzce, napawając mnie lękiem że rośliny po prostu zgniją, ale im chyba to odpowiada bo wszystko rośnie jak w prawdziwej tropikalnej dżungli.

Chmiel odżył w pełni, choć czasem jeszcze przędziorki dają o sobie znać.
Jestem zachwycona żywotnością tego pnącza! Mimo że to bylina i na zimę zamiera całkowicie, potrafi tak dynamicznie rosnąć że spokojnie dorasta do 6 metrów wysokości. No i to że odrodziła się w ciągu 3 tygodni, po tym jak całkowicie straciła liście na skutek akcji zbrojnej przędziorka, też mnie zadziwia.

A w środku budynku zrobiło się naprawdę zielono. Któregoś dnia porównywałam sobie "poziom zarośnięcia" w stosunku do zeszłego roku i w tym, jest bez wątpienia bardziej zielono.
Przy tym tempie to zaraz nie da się tam wejść, wyjść ani obrócić ;)

widok od wejścia

Ostatnio zrobiłam oranżerii całą sesję zdjęciową. Bo zaczynam być zadowolona z efektów włożonej w nią pracy. Rośliny rozrosły się tworząc zielone ściany, słupy i parawany. Różne pnącza przeplatają się wzajemnie tworząc piękną mozaikę liści i kwiatów.
Nie obyło się też bez chwil zwątpienia, kiedy pnącza nie chciały rosnąć, marniały lub nie kwitły. Tak jak zakładałam, ten rok w oranżerii to istny poligon doświadczalny. Warunki jakie panują w cieplarni są diametralnie inne niż w ogrodzie. W dzień jest cieplej, w nocy bardzo wilgotno. Tropik jednym sprzyja innym niekoniecznie, dla przykładu w takich warunkach fasola ozdobna dorasta do 6 metrów, kwitnąc jak oszalała.
W ceramicznych donicach:
Werbena, tak tak to ta wyhodowana z nasionek.

pelargonie

dekoracje i domowe rośliny w doniczkach, na miłych wakacjach.

Od frontu też się zazielenia. Po za tym drzwi doczekały się małego daszku.
Z resztą ciągle się coś zmienia i ulepsza i chyba już tak będzie zawsze.

drzwi

Następnym razem poświęcę trochę uwagi gatunkom pnączy które w tym roku testuje.

Regresja do średniej

2011-08-04T14:30:00.000-07:00

Przyroda dąży w naturalny sposób do równowagi często zaliczając po drodze sytuacje ekstremalne.

Zawsze mi się wydawało że lubię równowagę w naturze, aż do momentu kiedy w dość zabawny sposób mój ogród dał mi do zrozumienia że ja chyba nie wiem co to znaczy.
W pewien poranek po kolejnym deszczu, ukazało się odrobinę słońca. Złapałam więc za kubek ogrodnika (zawartość: kawa ) i pomknęłam w kierunku różanego zakątka (ogród różany) w celu nacieszenia się intensywnym o tej porze dnia zapachem róż. To był dobry pomysł, bo padające ostatnimi czasy deszcze mocno poniszczyły kwiaty tych krzewów i ta naprawdę mam wrażenie że lato minie, a ja się nawet nie nacieszę z walorów tych roślin. Róże Angielskie, w tym roku wybitnie leniwe, właśnie zbierają się do ponownego kwitnienia.
Czego mogłam się więc spodziewać tego dnia o poranku? Tak tak... subtelnej woni róż pomieszanej z lekkim zapachem skoszonej dzień wcześniej trawy. No istna radość dla zmysłu powonienia.

No więc mknę na to święto cudownych woni, przepełniona wiarą że to będzie cudny początek dnia, kiedy nagle zza zakrętu dobiega mnie zapach straszliwy. Szok! moje róże śmierdzą padliną!!!
Cóż za fatalna niespodzianka. Węch mnie nie myli, zamiast różanych nut, coś pomiędzy zgniłym jajem a psującym się mięsem. Hmm, myślę sobie, jakieś spore zwierze wyzionęło ducha w tak pięknych okolicznościach przyrody, w różanym zagajniku. To bardzo romantycznie, ale mimo wszystko z racji sanitarnych, pozostać tak nie może. Na węch da się określić położenie denata. Kiedy już snułam palny pochówku, znalazłam poszukiwanego.
Winowajca krył się w krzaku żywotnika! Stwór który śmiał tak okrutnie zatruć swym zapachem całą okolicę cechował się raczej niewielkimi gabarytami i zdecydowanie nie wymagał pogrzebu...

Szybka analiza i okazało się że mamy do czynienia ze szlachetnym chronionym grzybem zwanym Sromotnik bezwstydny. No faktycznie bezwstydny tak skazić powietrze wokoło!
Podobno owocnik ten jest jadalny w stanie bezwonnym, ale jakoś nie wyobrażam sobie konsumpcji tego gorszyciela z rodziny grzybów.
To sprytna taktyka wykorzystać do rozmnażania muchy. A co przyciąga muchy najlepiej, jak nie takie właśnie aromaty? Owady szybko oczyściły kapelusz ze śluzowatej cuchnącej mazi i proces rozsiewania zarodników, szczęśliwie się zakończył (i dla mnie i dla grzyba)
W sumie popołudniu dawał ledwo wyczuwalne sygnały o swoim istnieniu, ale niesmak pozostał.

Jego lokalizacja, akurat tuż przy różach wydaje się być dobrym żartem natury. Gdzieś trzeba było uśrednić tą nienaturalną sielankę. Za cukierkowo, za fajnie, a wystarczy jeden grzyb i wszystko wraca do normy, z raju spada na ziemię.
I nawet Red Eden nic nie pomoże.

Choć w tym roku po przycięciu na wiosnę wypuściła piękne pędy i cudnie zakwitła. Nie kocham czerwonych róż, generalnie mam ich na ponad 100 krzaków w ogrodzie różanym jedynie 2. A ogólnie w całym ogrodzie jeszcze z 6, w tym większość na patio. Ale TA róża, w tym roku mnie zachwyciła.
Zakwitła tak wielkimi i pięknymi kwiatami że chodziłam do niej na wycieczki, z resztą nie tylko ja. Jest piękna, ale kapryśna, nie znosi deszczy. Od wody jej płatki brązowieją a pąki potrafią się nie otworzyć. Ale jak już to zrobią to kwiaty mają średnicę talerzyków deserowych i pięknie delikatnie pachą.

Tu Eden Rose w wersji beż Red ;) Czyli słodka i romantyczna.

Drugą skromniejszą różą w tonacji czerwonej: Red Leonadro da Vinci.

i jej wersja oryginalna w różu. Moja faworytka, naprawdę zakwita całymi kiściami kwiatów i jest dość odporna na choroby i mrozy.

Takie dążenie do średniej mamy też w pogodzie. I niestety trwa ono ciut dłużej niż popisy Sromotnika. Najpierw się złościłam że susza i upał. Prawie cały maj i czerwiec gorąco i sucho. Nic nie chciało rosnąć, wszystko schło, czekałam na deszcz nerwowo patrząc na pogodę. No i zaczęło padać. Najpierw było fajnie, ale jak pada i jest zimno cały lipiec to nawet ja zaczynam czuć zmęczenie taką aurą.
Taki widok popołudniu jak w tropikach...

no i deszcz też monsunowy

i tak co dwa dni....mini powódź. Jak w Tajlandii lub Kambodży, po deszczu wody wszędzie po kostki.

Ciut za dużo tej wody. Może średnio na te 4 miesiące wypada to dobrze ale w miesiąc tyle wody to z kolei niektóre rośliny też tego nie wytrzymują.
Pożegnanie z Godecją na patio. Zgniła.

Pozostała dziura, w której jest tak grząsko że chyba powinnam zacząć uprawiać w niej ryż, lub jakiś inną błotną piękność.

Jedno wejście, dwa wyjścia czyli Moczarowy ogród jak nora Borsuka Mariusza

2011-07-30T16:08:00.000-07:00

Marceli Szpak:
"Wszelako wykorzystane zostały tylko trzy wejścia! a pozostałe zieją pustką.
Może to źle a może dobrze...
Wychodząc pierwszym, wiem że mogłem wyjść innym...
Nic tak nie uskrzydla jak swoboda wyboru
fragment książki "Marceli Szpak dziwi się światu"

No właśnie! Po co się ograniczać, jeśli można mieć więcej wejść lub wyjść!
Dawne czasy kiedy oficjalna brama była jedna do tego w miarę zamożności domu wytworna, a cały teren pocięty był wszelakimi przeprawami, minęły bezpowrotnie.
Nie pamiętam niestety jak wyglądał oryginalny wjazd do dworu. Za moich czasów pozostały jedynie dwie topole chińskie Populus simonii wyznaczające wlot na posesję. Te piękne okazy poszły niestety pod topór, parę lat temu, bo widocznie obecnemu właśćcielowi działki na której rosły (nie należącej już do moczarowiska od ponad 40 lat ), bardzo przeszkadzały.....
Tak więc jak to już pisałam wcześniej we wstępie o ogrodzie, główny transport i komunikacja zepchnięta została na boczne tory czyli dawną trasę do czworaków. No i cóż, nikt specjalnie nie przykładał wagi do tego wjazdu. Cały jego urok polegał na znajdującej się obok małej kapliczce która dawnej była również słupem od bramy. Ale kiedy przyszedł moment by zamknąć tą trasę jakąś zaporą, nikt nie zastanawiał się nad estetyką tego rozwiązania. Tak więc to co powstało miało być funkcjonalne, a nie ładne, a do tego najszersze jak tylko to było możliwe. Czyli brama przesuwana... a raczej nieprzesuwana, bo każdy kto choć raz ją otwierał wie, że jest to czynność ślinie nacechowana dźwiękiem... bramy i otwierającego.
To długa historia dlaczego zdecydowaliśmy się na drugi wjazd oddalony 100 metrów od pierwszego, ale z wielu powodów obok możliwości "swobody wyboru" był to ruch potrzebny.
No i się zaczęło....
Po pierwsze gdzie usytuować wjazd. Z pomocą przyszedł chyba sam duch miejsca, bo w odległości kilku metrów od siatki na łące wyrosły dwa piękne dęby samosiejki, takie 5 metrowe, prawie idealnie równo i do tego na szerokość drogi...tak jakby ktoś je specjalnie tak właśnie sadził.
Po drugie, sama brama, najlepiej taka brama z duszą, z jakąś historią i patyną.

Jak nie możesz czegoś znaleźć poszukaj u siebie, dobre rozwiązania często leża pod nosem. No i brama w sumie wisiała, może nie pod nosem ale na drugim końcu działki w totalnie nieużywanym wjeździe.

Kiedy te pół tonowe wrota stanęły bliżej domu, ożyły wspomnienia.
W sumie moje dzieciństwo niedawno się skończyło, ale często wydaje mi się że to było w innym życiu. To był naprawdę beztroski okres, ale czas jaki minął od tamtej pory, przyniósł ogromne zmiany. Okolica przepoczwarzyła się ze spokojnej wsi na twór wsio-podobny. Zmienili się też ludzie, zmieniły potrzeby i wymagania.
Brama o której teraz wspominam, nie należała do mojej rodziny, a wręcz przeciwnie do sąsiadów mieszkających prawie kilometr dalej. Wisiała sobie spokojnie i zawsze była gościnnie uchylona. Bywaliśmy tam często, herbatki pod płaczącą wierzbą lub kawki pod lipą. Znajomi należeli do tej samej grupy najeźdźców co moi rodzice, więc trzymanie sztamy i wspólne spotkania były uroczymi przerywnikami od dreptania przy swoich sprawach. Miasto daleko (choć tak naprawdę to blisko) a dookoła plaża intelektualna. Tak powstała swoista bohema. Trzeba pamiętać że kiedyś, przeprowadzka na wieś nie była tak popularna, miasto siedziało w mieście a wieś kisiła się w swoim sosie. Ludzi którzy tak jak mój ojciec zobaczyli rozradowaną traktorzystkę i stwierdzili że też chcą mieszkać na wsi, było naprawdę niewielu. Tak więc kolonia miejskich osadników była zestawem barwnych postaci, trochę szalonych i nietuzinkowych.
Jak chodzi o wspominaną bramę, pamiętam jak sąsiadka nie mając ochoty wysiadać z samochodu otwierała ją swoim maluchem, który wraz z nią ważył niewiele więcej niż ona cała. My wtedy nie mieliśmy w ogóle bramy, ba nawet płotu!
To wszystko już historia, barwne slajdy w pamięci, piękne wspomnienia.
Ale pozostał namacalny relikt i gdyby nie sentyment do tej krainy sprzed lat może głupio byłoby wieszać sobie bramę sąsiadów.
Co prawda, nie stało się to od razu, bo "dama" była niegotowa, stara farba, braki zębów, przeżarte korozją fragmenty. Trzeba było gruntownego remontu, wizyty w sanatorium, zabiegów leczniczych ze szlifierką oraz spawarką. No i nowego makijażu.
Najpierw tuszujący niedoskonałości podkład

Potem kolor i solidne słupy do podpory, ale z klimatycznej starej cegły.

A teraz zawisła i jest taka akuratna, ani pałacowa, ani jak do skansenu.

Myślę że brama godna miejsca ale i miejsce godne bramy. Bo w sumie ogród to nie tylko rośliny ale też i mała architektura.

Dziękuje!

2011-07-28T13:52:00.000-07:00

Bardzo dziękuje za to wyróżnienie !!! To miłe wirtualnie spotykać się na spacerze we własnym ogrodzie z ludźmi którzy gdzieś wiele kilometrów dalej pielęgnują swoje uroczysko!
Czuje się zaszczycona ciepłym przyjęciem mojego młodego "B" ;)

podlipami.blogspot.com/

No i właśnie, wiem że (doczytałam się ;) ) że winna jestem teraz małej spowiedzi i nominacji blogów które czytuje... pierwsze to bułka z masłem ale drugie niewykonalne... gdybym czytała tyle blogów by móc je nominować w takiej ilość mój ogród zarósłby mnie i nawet drzwi do domu nie mogłabym otworzyć by zrobić kolejne zdjęcia i "obchód" by dostarczyć Wam jakiś newsów !!! Mogłabym tylko siedzieć i już tylko czytać ;) Ale obiecuje poprawę w tej materii Dajcie mi proszę czas do zimy ( kiedy ogrodnik siedzi i odpoczywa - czyli porzuca łopatkę i grabki na rzecz przyjemności typu "łyk kultury" ) A na pewno nadrobię zaległości, bo uwielbiam przeglądać listy blogów które czytają inni i sama też staram się czytać te które mam na mojej króciutkiej liści i nie powiem lubię je bardzo...

Co do 7 rzeczy... Są wśród Was osoby które wiedzą o mnie wszystko i takie które nie wiedzą za dużo... dam szansę tym drugim, choć tak by i Ci pierwsi też mieli zabawę....

1. Jestem strasznie wrażliwa na zapach tataraku! jakby ktoś chciał mnie torturować wystarczy że rozetrze pęd tataraku a będę strasznie cierpieć!

2. Jestem na diecie bezglutenowej od zawsze (to wie dużo ludzi) ale nie cierpię chleba z dmuchanego ryżu fuuuuuu!!! czyli powszechnie uwielbianych wafli ryżowych.

3 Uwielbiam kolor turkusowy.

4. Rysuje i maluje. Ale tylko nocami i najlepiej w lutym - w inne miesiące wena mnie już tak nie kocha.

5. W imieniny siedziałam za sterami prawdziwego starego samolotu z czasów II WŚ !!! Całe 5 minut!!! Ale było fajnie!!! Jak dla mnie WOW! choć nie lubię sportów ekstremalnych ;)

6. Mam papugę nimfę Lolę i żółwicę które się do mnie przybłąkały. Czyli jedna spadła mi z nieba pod domem (dosłownie) a druga przydreptała. Boje się co będzie następne... słoń, tygrys, krokodyl????

7. Nie umiem piec ciast! nawet z prostego i oczywistego przepisu zrobię zakalec. Mój największy wyczyn wyglądał jak jajecznica z truskawkami.... życzliwi mówią że był smaczny, ale to przez grzeczność.

Liliowce kwiaty jednego dnia

2011-07-26T09:13:00.000-07:00

Liliowce to kwiaty kojarzone z lipcem. Choć ich kwitnienie rozpoczyna się w czerwcu to jednak większość szlachetnych odmian rozpoczyna rozwijać pąki właśnie w lipcu.
Z moich obserwacji to rośliny nie do zdarcia a z drugiej strony, obok piwonii i irysów jedne ze szlachetniejszych bylin rabatowych.

Liliowce nie są wybredne znoszą bez problemów przeciętne warunki ogrodowe. Mogą rosnąć od słonecznych zboczy aż po bardziej cieniste zakątki, ale na tych stanowiskach kwitną mniej obficie.

A do tego wyglądają dobrze przed, w trakcie, i po kwitnieniu. Mają fajne pióropusze liści ozdobne do jesieni a potem nawet dość przyjemnie przebarwiające się na żółty kolor.
Takie rośliny dla ogrodnika ceniącego sobie rozwiązania łatwe miłe i efektowne. Czyli trochę leniwego a trochę wymagającego ;)

Liliowce zostały docenione już dawno temu i od dziesięcioleci rosły w ogrodzie. Ich odwieczne stanowisko znajdowało się od podjazdu tuż pod oknami dworu. Miały tam niezbyt fajne warunki, mało słońca, północną wystawę, zimną i suchą. No i rosły mimo to a wręcz nawet kwitły! Teraz jakieś resztki wegetują za rozrośniętymi tawułami.
Ale od kilku lat rozsadzam je z powodzeniem w różne miejsca ogrodu gdzie rozrastają się niezwykle bujnie i dynamicznie! A mowa tu o najbardziej "prostej" odmianie w kolorze pomarańczowo-łososiowej.

Ona też potrafi być naprawdę piękna! pod warunkiem że rośnie w dużej grupie. A z innych zalet, w tym roku z kalendarzem w ręku policzyłam że kwitnie grubo ponad miesiąc!! Codziennie rozwijając nowe kwiaty! Czyli na jednym pędzie kwiatowym potrafi zawiązać nawet 40 pąków. Jak dla mnie WOW!!!

No ale nie wątpliwie odmiany szlachetne przyćmiewają ją urodą i kolorami.
Odmiany od jasnego do ciemnego

W zeszłym roku odważyłam się na potężną inwestycję i zakupiłam sporo sadzonek szlachetnych odmian. Na razie siedzą sobie w dużej grupie na drugim zagonie rabaty oranżerii tworząc malowniczą plamę.

Ale chyba je poprzemieszczam w różne części ogrodu, bo przydałoby się uatrakcyjnić jeszcze inne miejsca, tymi pięknymi roślinami.

Czasem jak już umęczą mnie moje kwiatowe rabaty, wymagające ciągłej uwagi i pracy. Wkrada mi się do głowy taka szalona myśl.... taki ogród w którym w maju kwitłby peonie, w czerwcu irysy a w lipcu liliowce i tyle. Co miesiąc uczta dla zmysłów i ile mniej pracy! Ale czy to możliwe? chyba nie.... jestem ciągle zbyt zakręconym ogrodnikiem ;)

Leniwe letnie klimaty

2011-07-22T06:39:00.000-07:00

Mamy środek lata i nawet ogrodnik z ADHD musi czasem zwolnić tempo, w oczekiwaniu na intensywność prac na jesieni.
Reasumując lipiec to czas wakacji i warunki letnie temu sprzyjają. Ogród po gwałtownym wzroście w maju i czerwcu trochę przyhamował. Z dużych prac pozostaje regularne koszenie trawników i podlewanie, ale tu z pomocą przychodzi pogoda bo mój ogród ostatnio podlewa się sam. Czasem z racji aury trzeba coś "prysnąć na grzyba".
No i się trochę rozleniwiłam...
Widać co?

Nawet miotłę pochłonęła dżungla oranżerii...
Szalony chmiel miał mało przyjemne spotkanie z przędziorkiem. Spotkanie to zaowocowało stratą liści i na początku lipca dwa z trzech słupów chmielowych w oranżerii kompletnie wyłysiały! Wyglądało to makabrycznie, ale po chemicznej interwencji przędziorek wycofał wrogie oddziały do okopów. Podejrzewam że jeszcze się gdzieś kryje w zakamarkach i zaatakuje znienacka, ale będziemy z nim dzielnie walczyć. Zresztą pnącza po chwilowej niedyspozycji doszły już do dawnej świetności a ich wzrost nabrał ekspresowego tępa. Jak widać na zdjęciu każdy element jaki można pochłonąć zielenią jest wykorzystywany.

Co robi ogrodnik kiedy jego narzędzia pochłania ogród?
Leni się na stanowisku do inhalacji tytoniem.
Obszar dla ciężko uzależnionych od tytoniu...

Co w tym najpiękniejsze nie jest to uzależnienie niebezpieczne dla zdrowia. Chyba że ktoś jest wrażliwy na słodki i mocny zapach jaki roztacza ta roślina. Szczególnie przyjemnie jest usiąść wieczorem na reżyserskim krześle i wąchać, niuchać, zaciągać się... bo wtedy kwiaty pachą najmocniej, ściągając ciekawe gatunki ciem.

A reszta ogrodu? No cóż ogród północny tonie w zieleni, do ogrodu południowego zgodnie z przysięgą wczesnowiosenną nie wchodzę (nawet nie jestem w stanie opisać co się tam dzieje - ogród zajął się tym co lubi najbardziej zarósł całkowicie)

Zieleń zieleń i jeszcze raz zieleń

Rabaty słoneczne dodają upragnionego koloru. Enklawy kwiatów i owadów w tym zielonym zagłębiu.

Co prawda nad tymi kwiatami trochę się trzeba na kiwać by wyglądały dobrze. Czyli lenistwo jest mocno niepokojone pracami nad kondycją bylin.

W pełni kwitnienia w lipcu są malwy. Na rabacie oranżerii czują się świetnie. Do wyboru do koloru pomponowe lub czarne. Te drugie są wyraźnie wyższe i osiągają prawie 4 metry! za to pełne są moim zdaniem ciut za niskie mimo swoich dwóch metrów. Obie odmiany piękne i godne polecenia.

to rzadki kolor w moczarowym ogrodzie. Ale coraz bardziej się do niego przekonuje...

Takie czarnulki są fajnym tłem dla innych roślin, no i przy swoim wzroście nic ich nie przyćmi ani nie zagłuszy ;)

Co do innych roślin w pełnym rozkwicie jest teraz pysznogłówka i jeżówka.
Pysznogłówkę którą wyhodowałam w zeszłym roku z nasion lubię najbardziej, ma takie ładne pastelowe odcienie. Jak ten słodki róż.

ale jej koleżance nie można odmówić efektowności. Takiego koloru nie sposób nie zauważyć..

Widać z daleka...

No i jeżówki tu różowe ale w ogrodzie rosną też odmiany białe, pomarańczowa i pełne. Pomarańczowa jest piękna ale źle ją posadziłam i w ogóle jej nie widzę bo rośnie za wyższymi roślinami i jesienią muszę ją przesadzić.

W sumie jak widać na zdjęciach rabaty kwitną dość obficie. Ale przychodzi taki moment że ciągle trzeba coś poprawić.
Po pierwsze popełniłam duży błąd na rabacie oranżerii, wiosną kiedy byliny rosły nie zamontowałam im podpór.Wydawały mi się wtedy takie odżywione i mocne że nie widziałam sensu takiego działania. Ale niestety przy tak intensywnych deszczach woda spływająca z dachu strumieniami kładzie nawet najgrubsze łodygi. Położył się nawet przegorzan przygniatając jeżówki. Mam nauczkę, bo teraz podpieram, przycinam i po każdym deszczu muszę coś podnieść.
Po drugie rośliny powoli przekwitają co generuje dużo prac pielęgnacyjnych. Byliny są piękne w czerwcu i lipcu a potem coraz mniej z nich jest w pełni swej urody. To co przekwitło trzeba wycinać by pobudzać rośliny do wydawania kolejnych kwiatów lub do odnowy całej rośliny. A jak przycinamy aż do ziemi jak np przymiotno czy ostróżki by zakwitło jesienią to warto jeszcze trochę podsypać nawozem. To te przerywniki od laby ;)

Widok ogólny rabat.

Groszek bylinowy.

Piżmak ogrodnik i znajomy jeż

2011-07-18T14:29:00.000-07:00

Jak już piszę o zwierzakach w ogrodzie to trudno mi nie wspomnieć o istotach ciut większych od motyli ;)
Ssaków w ogrodzie jest tak naprawdę sporo to m.in. rodzina kun która mieszka na strychu, sarny które okupują łąki i sad wpadając czasem do ogrodu oranżerii na kapustę ozdobną. Klan łasic który uszczupla populację kretów, tchórze, nietoperze całą rozmaitość drobnych gryzoni od ryjówek po myszy i nornice. Lisy oraz bobry przed którymi trzeba chronić drzewa. Dużo tego zwierzyńca.
Ale jest w tej grupie piżmak, nie byle jaki piżmak, to prawdziwy ogrodnik i pasjonat przycinania roślin.
Znad Podkowy wyciął większość bodziszków geranium, gustuje też w nawłoci solidago co widać poniżej.

Robi mi porządki na rabacie, przycina zieleń zwisająca zbyt nisko nad taflą wody, zdejmuje wilce oplatające bujną roślinność nadbrzeżną. Jednym słowem jest bardzo pracowity

Na razie nic naprawdę nie zniszczył, ale mam pewne obawy o moje kosaćce na półce z roślinami błotnymi Podkowy. No cóż nasze rewiry ogrodowe się lekko zazębiają więc może nastąpić drobny konflikt o wpływy. Na razie staram się nie zauważać że coś wyciął, a on chyba stara się nie wyciąć za dużo.

Ale jak już piszę o piżmaku to wspomnę o jeżu. Bo ostatnio często go spotykałam. Buszuje w ogrodzie po zmroku, grzebie w miskach psów. Przychodzi pod dom.
Jest na tyle wyluzowany że czasem zasypia na środku swojego słomianego domku nie wchodząc nawet do środka.
I tak słodko śpi....

Zaczęłam się nawet o niego martwić że jak tak śpi to może coś mu jest... ale to na szczęście wynik Moczarowego luzu.
A jak można sprawdzić czy wszystko jest ok?
Obudzić....

I dać coś dobrego do zjedzenia.

Jeśli apetyt dopisuje to można uznać że nie jest źle.
Co prawda jeżuś po obudzeniu obniuchał mnie dokładnie i chyba mając w pamięci nasze (opisywane wcześniej ) spotkanie na przedwiośniu popatrzył na mnie trochę niepewnie czy znowu zmierzam go kopnąć.... Do tej pory mi głupio, ale ciemno było wtedy przeokrutnie.
Kiedy jednak dostał talerzyk z frykasami, już był zadowolony i nie przeszkadzała mu moja obecność. Co widać na zdjęciach.